‘മെലഡി ഇത്രയും ചോക്ലേറ്റി ആയത് എന്തുകൊണ്ട്?’ എന്ന പരസ്യവാചകം കേട്ട് തലപുകയ്ക്കാത്ത ഒരു ഇന്ത്യക്കാരനും ഉണ്ടാകില്ല! തൊണ്ണൂറുകളിലെയും രണ്ടായിരങ്ങളിലെയും ഓരോ കുട്ടിയുടെയും സ്കൂൾ ഓർമ്മകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ഗോൾഡൻ കവറിലുള്ള മെലഡി വെറുമൊരു ടോഫിയല്ല; മറിച്ച് കൃത്യമായ ഹ്യൂമൻ സൈക്കോളജി വെച്ച് ഇന്ത്യ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങിയ പാർലെയുടെ (Parle) ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു വില്ലൻ ബിസിനസ്സ് തന്ത്രമാണ്. ആ മധുരമുള്ള ചരിത്രം ഇതാ!”
1929-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്താണ് ഈ വിജയഗാഥയുടെ വേരുകൾ തുടങ്ങുന്നത്. മോഹൻലാൽ ദയാൽ ചൗഹാൻ എന്ന ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള ഒരു മലയാളി ബിസിനസ്സുകാരൻ മുംബൈയിൽ ‘പാർലെ’ എന്ന കമ്പനിക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചു. അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിലെ മിഠായി വിപണി മുഴുവൻ വിദേശത്തുനിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന വമ്പൻ കമ്പനികളുടെ കയ്യിലായിരുന്നു. സാധാരണക്കാരായ ഇന്ത്യൻ കുട്ടികൾക്ക് വാങ്ങാൻ കഴിയുന്ന ചോക്ലേറ്റുകൾ വിപണിയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം. ഈ പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരമായി, സാധാരണക്കാരന് കുറഞ്ഞ വിലയിൽ മികച്ച മധുരം നൽകുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് പാർലെ രംഗപ്രവേശനം ചെയ്യുന്നത്. പാർലെ-ജി ബിസ്ക്കറ്റിലൂടെ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച അവർ 1980-കളുടെ അവസാനത്തോടെയാണ് ‘മെലഡി’ (Melody) എന്ന ആ മാന്ത്രിക മിഠായി വിപണിയിലെത്തിക്കുന്നത്.
അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിലുണ്ടായിരുന്ന മിഠായികളെല്ലാം ഒന്നുകിൽ കടിയ്ക്കുമ്പോൾ പൊട്ടുന്ന ഹാർഡ് മിഠായികളോ അല്ലെങ്കിൽ വെറും ഫ്രൂട്ട് ഫ്ലേവറുകളോ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ മെലഡി തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അതിന്റെ ഘടനയിൽ പാർലെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച സൈക്കോളജി വളരെ മികച്ചതായിരുന്നു. പുറമേ കടിച്ചു ചവയ്ക്കാവുന്ന കാരമൽ ടോഫിയും, അതിന്റെ ഉള്ളിൽ കടിക്കുമ്പോൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ഡാർക്ക് ചോക്ലേറ്റ് ലിക്വിഡും! ഈ രണ്ട് ലെയറുകൾ ചേർന്നപ്പോൾ മിഠായി കഴിക്കുന്നവർക്ക് അതൊരു പുത്തൻ അനുഭവമായി മാറി. വലിയ വിലയുള്ള ചോക്ലേറ്റുകൾ വാങ്ങാൻ കാശില്ലാതിരുന്ന സാധാരണക്കാരായ കുട്ടികൾക്ക് മെലഡി ഒരു ‘അഫോർഡബിൾ ലക്ഷ്വറി’ അഥവാ കുറഞ്ഞ വിലയിലെ ആഡംബര ചോക്ലേറ്റായി മാറി.
പക്ഷേ, രുചി കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ബ്രാൻഡ് ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അമരത്വമുറപ്പിക്കില്ല എന്ന് പാർലെയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അവിടെയാണ് അവർ ഇന്ത്യൻ പരസ്യ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാസ്റ്റർസ്ട്രോക്ക് പുറത്തെടുക്കുന്നത്. “മെലഡി ഇറ്റ്നി ചോക്ലേറ്റി ക്യൂൻ ഹൈ?” എന്ന പരസ്യവാചകം അവർ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചു. അതിന് അവർ കൊടുത്ത മറുപടിയാകട്ടെ “മെലഡി ഖാവോ, ഖുദ് ജാൻ ജാവോ” (മെലഡി കഴിക്കൂ, സ്വയം മനസ്സിലാക്കൂ) എന്നതുമായിരുന്നു. ഈ ചോദ്യവും ഉത്തരവും ഇന്ത്യൻ പോപ്പ് കൾച്ചറിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. ആളുകൾ പരസ്പരം തമാശയായി പോലും ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ പരസ്യ തന്ത്രം മെലഡിയെ വെറുമൊരു മിഠായിയിൽ നിന്ന് ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും വികാരമാക്കി മാറ്റി.
ശാസ്ത്രീയമായി നോക്കിയാൽ, പഞ്ചസാരയും കൊക്കോ പൗഡറും പാലും കൃത്യമായ അളവിൽ ചേർത്ത് നിർമ്മിക്കുന്ന ഇതിന്റെ ഘടന വായിൽ ഏറെ നേരം ചോക്ലേറ്റ് രുചി തങ്ങിനിൽക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. പാർലെയുടെ ശക്തമായ വിതരണ ശൃംഖല കൂടിയായപ്പോൾ ഇന്ത്യയിലെ ഏതൊരു ഗ്രാമത്തിലെയും പെട്ടിക്കടകളിൽ പോലും മെലഡിയുടെ ആ കണ്ണാടി ഭരണികൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു. കിസ്മി, പോപ്പിൻസ്, മാംഗോ ബൈറ്റ് തുടങ്ങിയ വമ്പൻ ബ്രാൻഡുകൾ പാർലെയ്ക്ക് ഉണ്ടെങ്കിലും മെലഡി ഉണ്ടാക്കിയ ആ നൊസ്റ്റാൾജിയ വിപണിയിൽ തത്തുല്യമില്ലാത്തതായിരുന്നു.
വലിയ വിദേശ ബ്രാൻഡുകൾ നഗരങ്ങളിലെ വലിയ മാളുകളിൽ ചോക്ലേറ്റ് വിറ്റഴിച്ചപ്പോൾ, പാർലെ സാധാരണക്കാരുടെ പോക്കറ്റിലെ ഒരു രൂപ നാണയത്തെ ലക്ഷ്യം വെച്ച് ഇന്ത്യ മുഴുവൻ കീഴടക്കി. വലിയ ഇൻവെസ്റ്റ്‌മെന്റുകൾ ഒന്നുമില്ലാതെ തന്നെ കൃത്യമായ പാക്കേജിംഗ് സൈക്കോളജിയും ജനങ്ങളുടെ നാവിൻതുമ്പിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു പരസ്യവാചകവും ഉണ്ടെങ്കിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ബ്രാൻഡ് കെട്ടിപ്പടുക്കാം എന്ന് മെലഡി തെളിയിച്ചു. ഇനിയൊരു തവണ കടയിൽ നിന്ന് മെലഡി വാങ്ങി കവറഴിക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുക, അതിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് വിദേശ കമ്പനികളോട് മുട്ടി ജയിച്ച ഒരു ഇന്ത്യൻ കമ്പനിയുടെ മധുരമുള്ള ബിസിനസ്സ് ചരിത്രമാണ്!
