1984-ലെ ഒരു ചൂടുള്ള പകൽ. ഡൽഹിയിലെ കേന്ദ്ര മന്ത്രാലയത്തിന്റെ വരാന്തകളിൽ ടാറ്റ ഗ്രൂപ്പിന്റെ പ്രതിനിധികൾ ഫയലുകളുമായി കയറിയിറങ്ങുകയാണ്. ഇന്ത്യ ഭരിക്കുന്നത് ലൈസൻസ് രാജാണ്. ഒരു പുതിയ വ്യവസായം തുടങ്ങണമെങ്കിൽ, യന്ത്രങ്ങൾ ഇറക്കുമതി ചെയ്യണമെങ്കിൽ, എന്തിന് ഉൽപ്പാദനം കൂട്ടണമെങ്കിൽ പോലും ഡൽഹിയിൽ നിന്ന് നൂറുകൂട്ടം അനുമതികൾ വേണം. അക്കാലത്ത് വാച്ചുകൾ എന്നത് സാധാരണക്കാരന് ഒരു ആഡംബരമായിരുന്നു. എച്ച്എംടി (HMT) എന്ന പൊതുമേഖലാ ഭീമൻ വിപണി ഭരിച്ചുവാഴുന്ന കാലം. ഒരു പുതിയ വാച്ച് കമ്പനി തുടങ്ങണമെന്ന ജെ.ആർ.ഡി ടാറ്റയുടെയും സിർസെസ് ദേശായിയുടെയും സ്വപ്നത്തിന് മുന്നിൽ ഡൽഹിയിലെ ചുവപ്പുനാടകൾ വിലങ്ങുതടിയായി നിന്നു. എന്നാൽ, ചരിത്രം വഴിമാറാൻ പോവുകയായിരുന്നു. തെന്നിന്ത്യയുടെ ഹൃദയഭാഗത്ത് നിന്ന് തമിഴ്‌നാട് ഇൻഡസ്ട്രിയൽ ഡെവലപ്‌മെന്റ് കോർപ്പറേഷൻ (TIDCO) എന്ന സർക്കാർ ഏജൻസി ടാറ്റയ്ക്ക് നേരെ കൈകോർത്തു. അന്ന് ടാറ്റയുടെ ബ്രാൻഡ് മൂല്യവും തമിഴ്‌നാടിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയും ചേർന്നപ്പോൾ പിറന്നത് വെറുമൊരു കമ്പനിയായിരുന്നില്ല, ഒരു വ്യവസായ വിപ്ലവമായിരുന്നു. ടാറ്റയുടെയും തമിഴ്‌നാടിന്റെയും പേരുകൾ ചേർത്തുവെച്ച് അവർ ആ സ്വപ്നത്തിന് ഒരു പേരിട്ടു— ‘ടൈറ്റൻ’ (Titan).
എം.ജി. രാമചന്ദ്രൻ എന്ന തമിഴകത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എംജിആർ ഭരിക്കുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. തന്റെ സംസ്ഥാനത്തേക്ക് വൻകിട വ്യവസായങ്ങളെ ആകർഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഡൽഹിയിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ ഭയപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ ടാറ്റയും ടിഡ്കോയും ചേർന്ന് ആദ്യം ഒരു രഹസ്യ നീക്കം നടത്തി. ക്വസ്റ്റാർ ഇൻവെസ്റ്റ്‌മെന്റ്സ് എന്ന ചെറിയ കമ്പനി വഴിയാണ് പദ്ധതിക്ക് അനുമതി വാങ്ങിയത്. അനുമതികൾ ഒടുവിൽ കൈപ്പിടിയിലായപ്പോൾ ടാറ്റയും ടിഡ്കോയും ഔദ്യോഗികമായി ഒന്നിച്ചു. തമിഴ്‌നാട് സർക്കാർ വെറും പത്ത് കോടി രൂപയിൽ താഴെ മാത്രമാണ് അന്ന് ഈ സംരംഭത്തിലേക്ക് നിക്ഷേപിച്ചത്. തമിഴ്‌നാട് ഭൂമിയും ലൈസൻസും ഭരണപരമായ കരുത്തും നൽകിയപ്പോൾ, ടാറ്റ തങ്ങളുടെ മാനേജ്‌മെന്റ് ശൈലിയും സാങ്കേതികവിദ്യയും ബ്രാൻഡിംഗും കൊണ്ടുവന്നു. കമ്പനിയുടെ ചെയർമാൻ സ്ഥാനം തമിഴ്‌നാട് നിശ്ചയിക്കുന്ന ഐഎഎസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് റിസർവ് ബാങ്ക് ഗവർണറായ ശക്തികാന്ത ദാസ് വരെ ടൈറ്റന്റെ ചെയർമാൻ കസേരയിലിരുന്ന് ഈ കൂട്ടുകെട്ടിനെ നയിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നത് ഈ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
കർണാടക അതിർത്തിയോട് ചേർന്നുകിടക്കുന്ന, അക്കാലത്ത് വെറുമൊരു അതിർത്തി ഗ്രാമം മാത്രമായിരുന്ന ഹോസൂരിലാണ് ടൈറ്റന്റെ ആദ്യ പ്ലാന്റ് ഉയർന്നത്. വാച്ചുകളുടെ ഈറ്റില്ലമായ ബെംഗളൂരുവിലെ എച്ച്എംടി ഫാക്ടറിയോട് അടുത്തായിരുന്നു ഹോസൂർ. പൊതുമേഖലയുടെ മടുപ്പിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് മാറി ചിന്തിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച എണ്ണമറ്റ മിടുക്കരായ എഞ്ചിനീയർമാരെയും തൊഴിലാളികളെയും ടൈറ്റൻ തങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഉൾഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പത്താം ക്ലാസ് പാസായ ചെറുപ്പക്കാരെ വിളിച്ച്, അവർക്ക് കൃത്യതയാർന്ന യന്ത്രങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള പരിശീലനം നൽകി ടൈറ്റൻ അവരെ രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ബ്രാൻഡിന്റെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റി. പരമ്പരാഗത മെക്കാനിക്കൽ വാച്ചുകളുടെ കാലത്ത്, ക്വാർട്സ് (Quartz) വാച്ചുകളിലേക്ക് പന്തയം വെച്ച ടൈറ്റന്റെ തീരുമാനം കൃത്യമായിരുന്നു. പരസ്യത്തിന്റെ ടൈപ്പോകൾ വരെ സ്വയം പരിശോധിച്ചിരുന്ന സിർസെസ് ദേശായിയുടെ കാർക്കശ്യവും തമിഴ് ജനതയുടെ കഠിനാധ്വാനവും ചേർന്നപ്പോൾ 1989-ൽ ആദ്യ വാച്ച് പുറത്തിറങ്ങി ഒന്നാം വർഷം തന്നെ കമ്പനി ലാഭത്തിലായി.
എന്നാൽ കഥ അവിടെയും തീർന്നില്ല. ശരിക്കുമുള്ള കളി തുടങ്ങിയത് 1996-ലായിരുന്നു. അതുവരെ തദ്ദേശീയരായ സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാരുടെ കൈകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്ന ഇന്ത്യൻ സ്വർണ്ണ വിപണിയിലേക്ക് ‘തനിഷ്ക്’ (Tanishq) എന്ന പേരിൽ ടൈറ്റൻ ചുവടുവെച്ചു. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരവും വിശ്വാസ്യതയും അളക്കാനുള്ള ക്യാരറ്റ്മീറ്ററുകളുമായി തനിഷ്ക് വിപണി പിടിച്ചടക്കി. പിന്നീട് സോയ, മിയ, കാരറ്റ് ലെയ്ൻ എന്നിങ്ങനെ ആഭരണ വിപണിയിലെ തമ്പുരാക്കന്മാരായി ടൈറ്റൻ മാറി. ഒപ്പം ഐവെയറും ഫാഷൻ ആക്സസറീസും കൂടിയായപ്പോൾ ടാറ്റ ഗ്രൂപ്പിലെ ഏറ്റവും മൂല്യമുള്ള കമ്പനികളിലൊന്നായി ടൈറ്റൻ വളർന്നു.
ഇതിനിടയിലെല്ലാം ടിഡ്കോ എന്ന തമിഴ്‌നാട് സർക്കാർ ഏജൻസി ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ ബുദ്ധി എന്താണെന്നറിയാമോ? അവർ തങ്ങളുടെ ഓഹരികൾ വിറ്റഴിച്ചില്ല. സാമ്പത്തിക ഉദാരവൽക്കരണ കാലത്തോ, ടൈറ്റന്റെ വിപണി മൂല്യം കുതിച്ചുയർന്നപ്പോഴോ അവർ ആ ഓഹരികൾ വിൽക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അതിന്റെ ഫലമായി, ഇന്ന് ടൈറ്റൻ കമ്പനിയുടെ 27.88 ശതമാനം ഓഹരികളും തമിഴ്‌നാട് സർക്കാരിന്റെ കൈകളിലാണ്. അതായത് ടാറ്റ സൺസിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഓഹരി പങ്കാളിത്തം ഇന്ന് തമിഴ്‌നാടിനുണ്ട്. അന്ന് മുടക്കിയ വെറും പത്ത് കോടി രൂപ, ഇന്ന് വളർന്ന് നിൽക്കുന്നത് ഒരു ലക്ഷം കോടി രൂപ എന്ന അവിശ്വസനീയമായ സാമ്രാജ്യത്തിലാണ്. ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു തനിഷ്ക് വളയോ ഫാസ്‌ട്രാക്ക് വാച്ചോ വിൽക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിന്റെ ലാഭവിഹിതം ടാറ്റയുടെ പെട്ടിയിലേക്ക് മാത്രമല്ല, തമിഴ്‌നാടിന്റെ ഖജനാവിലേക്കും കൂടിയാണ് എത്തുന്നത്. പൊതുമേഖലയും സ്വകാര്യമേഖലയും തമ്മിലുള്ള പങ്കാളിത്തം എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്നതിന്റെ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച മാതൃകയാണ് ഹോസൂരിലെ ഈ ഫാക്ടറിയിൽ നിന്നും നമ്മൾ ഇന്ന് കാണുന്നത്. ഭരണകൂടം ബിസിനസ്സിൽ ഇടപെടാതെ, വിവേകമുള്ള ഒരു നിക്ഷേപകനായി മാറി നിന്നാൽ സംഭവിക്കാവുന്ന അത്ഭുതത്തിന്റെ പേരാണ് ടൈറ്റൻ.
