പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് തങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഭയമോ മാനസിക ആഘാതങ്ങളോ (Trauma) വാക്കുകളിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. എന്നാൽ, അതുകൊണ്ട് മാത്രം അവർ ആ ദുരനുഭവങ്ങൾ മറന്നുകളഞ്ഞു എന്ന് കരുതരുതെന്ന് ആരോഗ്യ വിദഗ്ദ്ധർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്തുണ്ടാകുന്ന കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും ഭീതിയും ഒരു വ്യക്തിയുടെ മുതിർന്ന കാലത്തെ പെരുമാറ്റത്തെപ്പോലും എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നുവെന്നും, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇത് എങ്ങനെ പുറത്തുവരുമെന്നും വിശദീകരിക്കുകയാണ് പ്രമുഖ ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റ്. കൊച്ചുകുട്ടികൾക്ക് മുതിർന്നവരെപ്പോലെ ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, കഠിനമായ അനുഭവങ്ങൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിലുള്ള വൈകാരിക മുദ്രകൾ പതിപ്പിക്കുമെന്നും അവ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും സജീവമാകാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നും ബെംഗളൂരു ബാനാർഘട്ട റോഡിലെ അപ്പോളോ ഹോസ്പിറ്റൽസിലെ ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റായ ഡോ. സുഗാമി രമേശ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
കുട്ടിക്കാലത്തെ ആഘാതങ്ങൾ മുതിരുമ്പോൾ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും കാര്യത്തിൽ ഒരേ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് ഡോക്ടർ പറയുന്നത്. മാനസിക അടിയന്തിരാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണമായ അതേ സാഹചര്യങ്ങളിലോ പരിതസ്ഥിതിയിലോ തന്നെയാണ് കുട്ടി വളരുന്നതെങ്കിൽ, മുതിർന്ന ശേഷവും ആ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് മനസ്സ് തിരിച്ചുപോകാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്. ഒരു തവണ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളേക്കാൾ, തുടർച്ചയായി ഉണ്ടാകുന്ന മാനസിക പീഡനങ്ങളോ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സംഭവങ്ങളോ ആണ് പിൽക്കാല ഓർമ്മകളുമായി കൂടുതൽ ദൃഢമായി ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നത്. താൻ ചികിത്സിച്ച ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തിയുടെ അനുഭവം പങ്കുവെച്ചുകൊണ്ട് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്, കുട്ടിക്കാലത്ത് തനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു സംഭവം കടുത്ത മാനസിക ആഘാതമായിരുന്നു എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് പ്രായപൂർത്തിയായതിന് ശേഷമാണെന്നാണ്. പ്രായം കൂടുംതോറും പഴയ ഓർമ്മകളെ തങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ആഘാതവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ മനുഷ്യ മനസ്സിന് സാധിക്കുമെന്നും അവർ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഭാഷയോ വൈകാരികമായ വളർച്ചയോ പൂർണ്ണമാകാത്തതിനാൽ കൊച്ചുകുട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം വാക്കുകളിലൂടെ പറയാൻ കഴിയില്ല. പകരം അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയും കളികളിലൂടെയുമാണ് കുട്ടികൾ ഇത് പ്രകടിപ്പിക്കുക. പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ദേഷ്യം, അമിതമായ വാശി, അന്തർമുഖത്വം, ഭക്ഷണത്തോടുള്ള വിമുഖത, എപ്പോഴും കാണുന്ന സങ്കടം, ആരെങ്കിലും തൊടുന്നതിനോ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതിനോ കാണിക്കുന്ന വിമുഖത എന്നിവ മാതാപിതാക്കൾ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ ശ്രദ്ധിക്കണം. ചില കുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും അവർ വരയ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിലൂടെയോ പറയുന്ന കഥകളിലൂടെയോ സാങ്കൽപ്പിക കളികളിലൂടെയോ പുറത്തെടുക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടികളുടെ ഡ്രോയിംഗുകളും കഥകളും താൻ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കാറുണ്ടെന്ന് ഡോ. സുഗാമി പറയുന്നു. കുട്ടികൾ ഡേകെയറിലോ സ്കൂളിലോ പോയിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ മറ്റ് കുട്ടികളിൽ നിന്നുള്ള ഇവരുടെ വ്യത്യാസം എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും.
കുട്ടിക്കാലത്തുണ്ടാകുന്ന ആഘാതങ്ങൾ ഒരു വ്യക്തിയെ ദീർഘകാലം വേട്ടയാടുന്നത് തടയാൻ അവർക്ക് പിന്നീട് ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹവും പിന്തുണയും വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. സുരക്ഷിതമായ അന്തരീക്ഷവും മാതാപിതാക്കളുടെ നിരന്തരമായ കരുതലും ലഭിക്കുന്ന കുട്ടികൾ ഇത്തരം പ്രതിസന്ധികളെ എളുപ്പത്തിൽ മറികടക്കും. എങ്കിൽപ്പോലും ചില പ്രത്യേക ശബ്ദങ്ങൾ, മണങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ കാഴ്ചകൾ എന്നിവ പഴയ ആ ദുരനുഭവങ്ങളെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ഓർമ്മിപ്പിച്ചേക്കാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടികളിൽ ദീർഘകാലം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പെരുമാറ്റ വ്യത്യാസങ്ങൾ കണ്ടാൽ ഒരു ചൈൽഡ് സൈക്കോളജിസ്റ്റിന്റെയോ സൈക്യാട്രിസ്റ്റിന്റെയോ സഹായം തേടാൻ മടിക്കരുത്. തുടക്കത്തിൽ തന്നെ നൽകുന്ന കൃത്യമായ കൗൺസിലിംഗും മാനസിക പിന്തുണയും കുട്ടികളുടെ ഭാവി ജീവിതം കൂടുതൽ ആരോഗ്യകരവും സന്തോഷകരവുമാക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്നും വിദഗ്ദ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. മുതിർന്നവരിൽ കാണുന്ന പല മാനസിക അസ്വാസ്ഥ്യങ്ങളുടെയും വേരുകൾ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഇത്തരം മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഉണ്ടാകേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
