മന്ത്രവാദവും യക്ഷിക്കഥകളും നിറഞ്ഞ ഒരു ഇരുണ്ട തറവാട്ടിലേക്ക്, പാതിരാത്രിയിൽ ഒരു കൃഷ്ണപ്പരുന്ത് ചിറകടിച്ചു വന്നിറങ്ങുന്ന രംഗം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? മലയാള സിനിമയിൽ ഹൊറർ-ഫാന്റസി ചിത്രങ്ങൾക്ക് ഇത്രയേറെ സ്വീകാര്യത നൽകിയ മറ്റൊരു സിനിമ കാണില്ല. എൺപതുകളിൽ തിയേറ്ററുകളിൽ ഭയത്തിന്റെ തണുപ്പുകാലം തീർത്ത, പി.വി. തമ്പിയുടെ പ്രശസ്തമായ നോവലിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി 1984-ൽ എ. വിൻസെന്റ് സംവിധാനം ചെയ്ത ഇതിഹാസ ചിത്രമാണ് ‘ശ്രീകൃഷ്ണപ്പരുന്ത്’. ദുർമന്ത്രവാദത്തിന്റെയും ആത്മീയതയുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ കാമക്രോധങ്ങളുടെയും പ്രലോഭനങ്ങളുടെയും കഥ പറയുന്ന ഈ ചിത്രം മലയാള സിനിമയിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച ക്ലാസിക്കുകളിൽ ഒന്നാണ്.
ഈ ചിത്രത്തിന്റെ ആത്മാവ് എന്ന് പറയുന്നത് മോഹൻലാലിന്റെ അഭിനയജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ ‘കുമാരൻ തമ്പി’ എന്ന കഥാപാത്രമാണ്. ആഭിചാര കലകളിൽ അഗ്രഗണ്യനായ തൻ്റെ അമ്മാവനിൽ നിന്ന് ഉപാസനാമൂർത്തിയായ ശ്രീകൃഷ്ണപ്പരുന്തിന്റെ മന്ത്രസിദ്ധി പാരമ്പര്യമായി ലഭിക്കുന്ന കുമാരൻ തമ്പിക്ക്, ആ അപാരമായ ശക്തി നിലനിർത്താൻ കർശനമായ ബ്രഹ്മചര്യം പാലിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ അങ്ങേയറ്റം നിഷ്ഠയോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന തമ്പി, അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില പെൺ പ്രലോഭനങ്ങളിൽ പെടുന്നതോടെ കഥാ ഗതി മാറുന്നു. ആത്മീയമായ ഔന്നത്യത്തിൽ നിന്ന് ശാരീരികമായ ആസക്തികളിലേക്കും, കാമത്തിന് അടിമപ്പെട്ട് സർവ്വനാശത്തിലേക്കും കൂപ്പുകുത്തുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഈ പരിണാമം മോഹൻലാൽ അതിഗംഭീരമായാണ് സ്ക്രീനിൽ പകർന്നാടിയത്. തന്നിലെ ദൈവീകമായ കഴിവുകളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട്, താൻ തന്നെ ഉണർത്തിവിട്ട ദുഷ്ടശക്തികൾക്കും യക്ഷികൾക്കും മുന്നിൽ നിസ്സഹായനായി നിൽക്കുന്ന കുമാരൻ തമ്പിയുടെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ പ്രേക്ഷകരെ അങ്ങേയറ്റം ഭയപ്പെടുത്തി.
നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതിൽ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ ചിത്രത്തിലെ ലൊക്കേഷനുകളും സെറ്റുകളും വലിയൊരു പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. കഥയുടെ പ്രധാന പശ്ചാത്തലമായ ‘പുത്തൂർ ഇല്ലം’ സിനിമയിലെ മറ്റൊരു കഥാപാത്രമായിരുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം. പഴക്കമേറിയതും വിശാലവുമായ ഒരു നാലുകെട്ടിന്റെ തറവാടായിരുന്നു അത്. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ ശാന്തമായി കാണപ്പെടുന്ന ഈ ഇല്ലവും അതിന്റെ പരിസരവും രാത്രിയാകുന്നതോടെ ഭയത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറി. തറവാടിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളും പുക നിറഞ്ഞ പൂജാമുറികളും പ്രേക്ഷകരിൽ എപ്പോഴും ഒരു അമാനുഷിക ശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യം തോന്നിപ്പിച്ചു.
ചിത്രത്തിലെ പല സുപ്രധാന രംഗങ്ങളും യക്ഷികളുമായുള്ള മുഖാമുഖങ്ങളുമെല്ലാം ചിത്രീകരിച്ചത് ആലപ്പുഴയിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഉദയാ സ്റ്റുഡിയോയിൽ ഒരുക്കിയ പ്രത്യേക സെറ്റുകളിലാണ്. എൺപതുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ, ചുവപ്പും നീലയും വെളിച്ചങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് സ്റ്റുഡിയോയ്ക്കുള്ളിൽ തീർത്ത അമാനുഷിക ലോകം അക്കാലത്തെ സിനിമാസ്വാദകരെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. കൂടാതെ പുകമറ നിറഞ്ഞ ഗ്രാമീണ വഴികളും, സർപ്പക്കാവുകളും, വിജനമായ ക്ഷേത്രപരിസരങ്ങളും ഈ ദുർമന്ത്രവാദ കഥയുടെ ഭയം ഇരട്ടിപ്പിച്ചു.
അതിയായ ആസക്തികൾ മനുഷ്യനെ എപ്രകാരം നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ വലിയൊരു പാഠമാണ് ശ്രീകൃഷ്ണപ്പരുന്ത് നൽകുന്നത്. താൻ ചെയ്തു കൂട്ടിയ പാപങ്ങളുടെ ഭാരം വേട്ടയാടിയ തമ്പി, അവസാനം തന്റെ എല്ലാ അഹങ്കാരവും മാന്ത്രിക ശക്തികളും വെടിഞ്ഞ് ഈശ്വരന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ആർത്തി എത്ര വലുതാണെങ്കിലും പ്രകൃതിക്കും ഈശ്വരശക്തിക്കും മുന്നിൽ അതെല്ലാം തികച്ചും നിസ്സാരമാണെന്ന് ചിത്രം വരച്ചുകാട്ടുന്നു. മികച്ച സംവിധാനവും, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പശ്ചാത്തല സംഗീതവും, മോഹൻലാലിന്റെ പകരം വെക്കാനില്ലാത്ത അഭിനയവും ഒപ്പം ഇരുൾ നിറഞ്ഞ പരമ്പരാഗത തറവാടിന്റെ നിഗൂഢതയും ചേർന്നാണ് ശ്രീകൃഷ്ണപ്പരുന്തിനെ മലയാളികളുടെ ഉള്ളിൽ മായാത്ത ഒരു ദൃശ്യവിസ്മയമാക്കി മാറ്റിയത്
