വേനൽക്കാലത്തോ കടുത്ത വെയിലുള്ളപ്പോഴോ ബീച്ചിൽ പോയിട്ടുള്ളവർക്കെല്ലാം ഒരു അനുഭവം കാണും; ചെരുപ്പില്ലാതെ മണലിലേക്ക് ഒരടി വെക്കാൻ കഴിയില്ല, അത്രമേൽ മണൽ തരികൾ തിളച്ചു മറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാൽ തൊട്ടടുത്തുള്ള കടൽവെള്ളത്തിൽ തൊട്ടുനോക്കിയാൽ നല്ല തണുപ്പും അനുഭവപ്പെടും. ഒരേ സൂര്യപ്രകാശം ഒരേ അളവിൽ വീണിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് മണൽ മാത്രം ഇത്രയധികം ചൂടാകുന്നത്, വെള്ളം തണുത്തിരിക്കുന്നത്? ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ നിസ്സാരമെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും ഇതിന് പിന്നിൽ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ (Physics) വളരെ കൃത്യമായ ചില വസ്തുതകളുണ്ട്.
ഒരു വസ്തുവിന് ചൂടിനെ എത്രത്തോളം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയും എന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്ന ‘സ്പെസിഫിക് ഹീറ്റ് കപ്പാസിറ്റി’ (Specific Heat Capacity) അഥവാ വിശിഷ്ടതാപധാരിതയിലെ വ്യത്യാസമാണ് ഇതിന് പ്രധാന കാരണം. ജലത്തിന്റെ വിശിഷ്ടതാപധാരിത മണലിനേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലാണ്. അതായത്, വെള്ളത്തിന്റെ താപനില ഒരു ഡിഗ്രി ഉയരണമെങ്കിൽ മണലിനേക്കാൾ അഞ്ചിരട്ടിയിലധികം താപോർജ്ജം അതിന് ആവശ്യമുണ്ട്. ഇതിനാൽ സൂര്യപ്രകാശമേൽക്കുമ്പോൾ മണൽ അതിവേഗം ചൂടാകുന്നു, എന്നാൽ കടൽവെള്ളം അത്ര പെട്ടെന്ന് ചൂടാകില്ല.
മണൽത്തരികളുടെ ഘടനയും ഈ വ്യത്യാസത്തിന് കാരണമാകുന്നു. മണലിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന സിലിക്കൺ ഡയോക്സൈഡ് (ക്വാർട്സ്) പോലുള്ള ധാതുക്കൾ ചൂടിനെ വായുവിലേക്ക് കടത്തിവിടാതെ പെട്ടെന്ന് ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ, വെള്ളം നിരന്തരമായി ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാലും സൂര്യപ്രകാശം ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നതിനാലും കടലിലെ ചൂട് പ്രതലത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ പരന്നുപോകുന്നു. എന്നാൽ മണൽ ഒരിടത്ത് തന്നെ കിടക്കുന്നതിനാലും അതിന്റെ മുകൾപ്പരപ്പിൽ മാത്രം ചൂട് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനാലും പകൽ സമയത്ത് അത് തീക്കനൽ പോലെ തിളക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ ഈ താപവ്യതിയാനമാണ് തീരദേശങ്ങളിലെ കടൽക്കാറ്റിനും കരക്കാറ്റിനും വഴിയൊരുക്കുന്നത്.
