“തിയേറ്ററുകളിൽ പോയി 300 രൂപയുടെ ടിക്കറ്റെടുത്ത് നമ്മൾ വൻ ഹിറ്റ് സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ വിചാരിക്കും ആ തിയേറ്ററുകാരൻ കോടീശ്വരനായി മാറിക്കാണുമെന്ന്! എന്നാൽ കേട്ടാൽ ഞെട്ടുന്ന ഒരു സത്യം പറയാം… നിങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന ആ ടിക്കറ്റ് പൈസ കൊണ്ടല്ല തിയേറ്ററുകൾ ജീവിക്കുന്നത്. സിനിമ കാണാൻ കയറുന്നതിന് മുൻപ് തിയേറ്ററിന്റെ ഫ്രണ്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ കൗണ്ടറിൽ നിന്ന് നമ്മൾ വാങ്ങിക്കഴിക്കുന്ന ‘പോപ്കോണും’ കോളയും നച്ചോസും ഒക്കെയാണ് തിയേറ്ററുകളുടെ യഥാർത്ഥ വരുമാന മാർഗ്ഗം! ടിക്കറ്റ് വിറ്റ് കിട്ടുന്ന പൈസയേക്കാൾ നാലിരട്ടി ലാഭമാണ് തിയേറ്ററുകാർ ഒരു പാക്കറ്റ് പോപ്കോൺ വിൽക്കുമ്പോൾ സ്വന്തമാക്കുന്നത്. സിനിമാ ടിക്കറ്റിനെ വെറുമൊരു ‘ചൂണ്ടയായി’ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് നമ്മളെക്കൊണ്ട് ലക്ഷങ്ങൾ ചിലവാക്കിക്കുന്ന തിയേറ്ററുകളുടെ ആരും പറയാത്ത ആ ബിസിനസ്സ് രഹസ്യം ഇങ്ങനെയാണ്…”
കഥയിലെ യഥാർത്ഥ വില്ലൻ തിയേറ്ററുകളല്ല, മറിച്ച് സിനിമ നിർമ്മിക്കുന്ന വമ്പൻ പ്രൊഡക്ഷൻ സ്റ്റുഡിയോകളും ഡിസ്ട്രിബ്യൂട്ടർമാരുമാണ്. നമ്മൾ തിയേറ്ററിൽ കൊടുക്കുന്ന 300 രൂപയുടെ ടിക്കറ്റ് പൈസ മുഴുവനായും തിയേറ്റർ ഉടമയ്ക്ക് കിട്ടാറില്ല. റിലീസ് ചെയ്യുന്ന ആദ്യത്തെ ആഴ്ചകളിൽ ഈ ടിക്കറ്റ് വരുമാനത്തിന്റെ സിംഹഭാഗവും കൊണ്ടുപോകുന്നത് സിനിമയുടെ നിർമ്മാതാക്കളാണ്. സിനിമ തിയേറ്ററുകളിൽ കൂടുതൽ ആഴ്ചകൾ ഓടിയാൽ മാത്രമേ തിയേറ്ററുകാരന് ടിക്കറ്റിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും കൃത്യമായ ലാഭം കിട്ടിത്തുടങ്ങുകയുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും വലിയ സിനിമകൾ പലതും ഒടിടിയിലേക്ക് മാറിയിട്ടുമുണ്ടാകും. വലിയ കെട്ടിട വാടക, ജീവനക്കാരുടെ ശമ്പളം, എസി ബില്ലുകൾ, ലക്ഷങ്ങൾ വിലയുള്ള പ്രൊജക്ടർ സിസ്റ്റം എന്നിവയൊക്കെ പരിപാലിക്കാൻ ടിക്കറ്റ് കാശ് മാത്രം ഒന്നിനും തികയാറില്ല.
ഇവിടെയാണ് തിയേറ്ററുകാർ തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ മാന്ത്രിക വടി പുറത്തെടുക്കുന്നത്—പോപ്കോൺ! തിയേറ്റർ ലോബിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെക്കുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മളെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സുഗന്ധം വായുവിൽ പടരാറുണ്ട്. ഇത് അബദ്ധത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതല്ല, ബോധപൂർവ്വം തിയേറ്ററിന്റെ മുൻവശത്ത് വെച്ച് തന്നെ പോപ്കോൺ നിരന്തരം ഉണ്ടാക്കി ആ മണം പുറത്തേക്ക് വിടുന്നതാണ്. ഈ മണം മൂക്കിലടിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ തലച്ചോറിലെ വിശപ്പിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങൾ ഉണരുകയും, സിനിമ കാണുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലും കൊറിക്കണം എന്ന ചിന്ത നമ്മളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. മാത്രമല്ല, നമ്മൾ ഒരു വിനോദയാത്രയ്ക്ക് പോയ മാനസികാവസ്ഥയിലായതുകൊണ്ട് വസ്ത്രങ്ങൾക്കോ മറ്റ് സാധനങ്ങൾക്കോ പണം മുടക്കുന്നതുപോലെ ഇവിടെ വിലപേശാൻ നിൽക്കില്ല. “ഇന്ന് ഒരു ദിവസമല്ലേ, ആസ്വദിക്കാം” എന്ന് കരുതി പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പണമെടുക്കാൻ നമ്മൾ പെട്ടെന്ന് തയ്യാറാകും.
സത്യത്തിൽ ഒരു ബക്കറ്റ് പോപ്കോൺ ഉണ്ടാക്കാൻ തിയേറ്ററുകാരന് ആകെ ചെലവാകുന്നത് വെറും കുറച്ച് ചോളവിത്തുകളും അല്പം എണ്ണയും ഉപ്പും പിന്നെ അതിന്റെ പേപ്പർ പാക്കറ്റും മാത്രമാണ്. ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ നിർമ്മാണച്ചെലവ് വെറും തുച്ഛമായ തുക മാത്രമായിരിക്കും. പക്ഷേ തിയേറ്ററിൽ എത്തുമ്പോൾ ഇതിന്റെ വില 300 രൂപയോ 400 രൂപയോ ആയി കുതിച്ചുയരുന്നു! ഇതേ ചതി തന്നെയാണ് സോഫ്റ്റ് ഡ്രിങ്ക്‌സിലും നടക്കുന്നത്. വെറും കാർബണേറ്റഡ് വെള്ളവും കുറച്ച് സിറപ്പും ഐസ് കട്ടയും ഒരു പേപ്പർ ഗ്ലാസ്സും മാത്രമുള്ള കോളയ്ക്ക് അവർ ഈടാക്കുന്നത് വൻ തുകയാണ്.
ഈ കച്ചവടം ഇരട്ടിയാക്കാൻ തിയേറ്ററുകൾ മറ്റൊരു സൂത്രവിദ്യ കൂടി പ്രയോഗിക്കാറുണ്ട്; ‘കോംബോ ഓഫറുകൾ’. ഒരു പോപ്കോണിന് 300 രൂപയും കോളയ്ക്ക് 200 രൂപയും തരംതിരിച്ച് എഴുതുന്നതിന് പകരം, ഇവ രണ്ടും കൂടി ചേർത്ത് “കോംബോ ഓഫർ വെറും 450 രൂപ” എന്ന് അവർ പരസ്യം ചെയ്യും. ഇത് കാണുന്ന ഉപഭോക്താവ് വിചാരിക്കും തനിക്ക് 50 രൂപ ലാഭം കിട്ടിയെന്ന്! അങ്ങനെ ഒടുവിൽ താൻ പ്ലാൻ ചെയ്തതിലും കൂടുതൽ തുക തിയേറ്ററിൽ ചിലവാക്കി നമ്മൾ തിരിച്ചുപോരും.
ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വമ്പൻ തിയേറ്റർ ശൃംഖലകളായ പിവിആർ ഐനോക്സ് (PVR INOX), എഎംസി (AMC) തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഈ ഒരൊറ്റ ബിസിനസ്സ് മോഡലിലാണ് കോടികളുടെ ലാഭമുണ്ടാക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, നൂറ് പേർ ഒരു തിയേറ്ററിൽ സിനിമ കാണാൻ വന്നാൽ ടിക്കറ്റ് ഇനത്തിൽ കിട്ടുന്ന കാശിനേക്കാൾ വലിയൊരു തുക അവർ പോപ്കോണും ഡ്രിങ്ക്‌സും വഴി മാത്രം തിയേറ്ററിലേക്ക് എത്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ചുരുക്കത്തിൽ, അടുത്ത തവണ നിങ്ങൾ തിയേറ്ററിൽ ഇരുന്ന് ഒരു ബക്കറ്റ് പോപ്കോൺ ചവച്ചരച്ച് സിനിമ കാണുമ്പോൾ ഒരുകാര്യം ഓർക്കുക—നിങ്ങൾ ആ സിനിമയെ മാത്രമല്ല പിന്തുണയ്ക്കുന്നത്, ആ തിയേറ്ററിന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തെക്കൂടിയാണ്!
