നൂറ്റഞ്ചോളം കിലോമീറ്ററുകൾ നഗ്നപാദരായി നടന്ന്, സുൽത്താൻഗഞ്ചിൽ നിന്നും കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഗംഗാജലവുമായി ആ തിരുനടയിൽ എത്തുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു വിറയലുണ്ട്; അത് ക്ഷീണമല്ല, മറിച്ച് യുഗങ്ങളായി അവിടെ ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്ന പരമശിവന്റെ ദിവ്യചൈതന്യത്തിന് മുന്നിൽ മനസ്സ് കീഴടങ്ങുന്ന നിമിഷമാണ്. ലങ്കാധിപനായ രാവണൻ തന്റെ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയാൽ കൈലാസനാഥനിൽ നിന്നും നേടിയെടുത്ത ആത്മലിംഗം, വിധിവിഹിതമായി ഭൂമിയിൽ ഉറച്ചുപോയ ആ പുണ്യ മണ്ണ്! ഒരേസമയം പന്ത്രണ്ട് ജ്യോതിർലിംഗങ്ങളിൽ ഒന്നായും ഭഗവതിയുടെ സാന്നിധ്യമുള്ള മഹാശക്തിപീഠമായും ഭാരതം നെഞ്ചേറ്റുന്ന, ഝാർഖണ്ഡിലെ ദേവ്ഘറിലുള്ള സാക്ഷാൽ വൈദ്യനാഥ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പവിത്രഭൂമിയിലേക്കാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ ഭക്തിസാന്ദ്രമായ ആത്മീയയാത്ര.
വിശ്വത്തിന്റെ മുഴുവൻ ദുഃഖങ്ങൾക്കും രോഗങ്ങൾക്കും ശമനമേകുന്ന ‘വൈദ്യനാഥൻ’ അഥവാ ദിവ്യനായ വൈദ്യനായാണ് ഭഗവാൻ ശിവൻ ഇവിടെ ഭക്തരെ കാത്തുരക്ഷിക്കുന്നത്. പുരാണങ്ങൾ ഒളിപ്പുവെച്ച രാവണന്റെ കഥകളാണ് ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഓരോ കല്ലിലും തുടിക്കുന്നത്. ഭഗവാനെ ലങ്കയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയാതെ, വഴിമധ്യേ രാവണന് ഈ മണ്ണിൽ ശിവലിംഗം താഴെവെക്കേണ്ടി വന്നുവെന്നും, പിന്നീട് പ്രപഞ്ചശക്തികൾക്ക് പോലും അത് അവിടെനിന്നും മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നുമാണ് ഐതിഹ്യം. ഇരുപതിലധികം ഉപക്ഷേത്രങ്ങൾ കാവൽനിൽക്കുന്ന ഈ വിശാലമായ സമുച്ചയത്തിന്റെ നടുവിൽ, വെള്ളിത്താഴികക്കുടം ചൂടി നിൽക്കുന്ന പ്രധാന ശ്രീകോവിലിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മിലെ ലൗകിക ചിന്തകളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുമാറും. പുണ്യതീർത്ഥം ഭഗവാന്റെ ശിരസ്സിൽ അഭിഷേകം ചെയ്ത് കൈകൂപ്പുമ്പോൾ, ഉള്ളിലെ സകല വ്യാധികളും ആകുലതകളും എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നതായി ഓരോ ഭക്തനും അനുഭവപ്പെടുന്നു.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കാൽനട തീർത്ഥാടനങ്ങളിലൊന്നായ വിഖ്യാതമായ ‘ശ്രാവണി മേള’യുടെ നാളുകളിലാണ് ഈ പുണ്യഭൂമി അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ ആത്മീയ വൈഭവത്തിലെത്തുന്നത്. ശ്രാവണമാസത്തിലെ പവിത്രമായ ദിനങ്ങളിൽ, കാവിവസ്ത്ര ധാരികളായ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ‘കാവരിയ്യ’മാരുടെ കാൽനടയാത്രകളാലും, അന്തരീക്ഷമാകെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ‘ബോൽ ബം’ വിളികളാലും കിഴക്കൻ ഇന്ത്യയുടെ ഈ പ്രദേശം മുഴുവൻ ഒരു കൈലാസഭൂമിയായി മാറും. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുരാതനമായ ശിലാഭംഗിയും, പൂജാരിമാരുടെ വേദമന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളും, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടരുന്ന കർപ്പൂര-സാമ്പ്രാണി സുഗന്ധവും ഒത്തുചേരുമ്പോൾ ഈ ഭൂമി ഭൗതികലോകത്തിനപ്പുറമുള്ള ഒരു നിഗൂഢമായ ആത്മീയ സാമ്രാജ്യമായി മാറും.
ഉത്സവത്തിരക്കുകളുടെ കോലാഹലങ്ങൾ ഒടുങ്ങി, നെയ്‌വിളക്കുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ വൈദ്യനാഥന്റെ തിരുരൂപം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ ഇവിടെ തനിച്ചല്ലെന്ന ബോധ്യം ഉള്ളിൽ നിറയും. തലമുറകളായി കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീരും പ്രാർത്ഥനകളും ഏറ്റുവാങ്ങിയ ആ ശിവലിംഗം ഇന്നും ഓരോ ഭക്തന്റെയും ഹൃദയമിടിപ്പുകളെയാണ് കാതോർക്കുന്നത്. യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോഴും ദേവ്ഘറിലെ ആ കർപ്പൂരഗന്ധവും ഭക്തിമന്ത്രങ്ങളും നമ്മുടെ കൂടെപ്പോരും; ജീവിതത്തിന്റെ കഠിനമായ പാതകളിൽ നമുക്ക് തണലാകാൻ ഭഗവാൻ തന്റെ കാരുണ്യത്തിന്റെ കരം എപ്പോഴും നമ്മുടെ നേർക്ക് നീട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്ന പരമമായ ആശ്വാസത്തോടെ.
