മറ്റൊരാളുടെ മരണവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ ഭഗവാൻ ശ്രീരമണ മഹർഷി പ്രതികരിച്ചത് ഇപ്രകാരമാണ്, മരിക്കുമ്പോഴുള്ള ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ചും മരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും മഹർഷി വിശദീകരിക്കുന്നു.
“ശരിയാണ്, മരിച്ചവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. അവർ ഈ ശരീരമാകുന്ന ഭാരത്തിൽ നിന്നും മുക്തി നേടി. മരിച്ചവർ മരിച്ചതോർത്ത് ദുഃഖിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരാണ് മരിച്ചവരെ ഓർത്ത് വിലപിക്കുന്നത്.
മനുഷ്യർ ഉറങ്ങാൻ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല, നേരെ മറിച്ച് എല്ലാവരും സുഖനിദ്ര ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഉറക്കം കഴിഞ്ഞു ഉണരുമ്പോൾ ‘ഞാൻ സുഖമായി ഉറങ്ങി’ എന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു. ഉറക്കം എന്നാൽ ഒരു താൽക്കാലിക മരണമാണ്. മരണം എന്നത് നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു ഉറക്കവും.
ഒരാൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ‘മരിക്കുകയാണെങ്കിൽ’, അയാൾക്ക് പിന്നീട് മറ്റൊരാളുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ടി വരില്ല. ഉറക്കത്തിലും ഉണർവിലും സ്വപ്നത്തിലും നമ്മുടെ നിലനിൽപ്പ് ഒന്നുതന്നെയാണ്. ശരീരം ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും നാം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെന്തിന് ഈ ശരീരമാകുന്ന ചങ്ങലയുടെ തുടർച്ച നാം ആഗ്രഹിക്കണം?
അതുകൊണ്ട് ഒരാൾ തന്റെ മരണമില്ലാത്ത സ്വരൂപത്തെ കണ്ടെത്തട്ടെ. അഹംഭാവം നശിച്ച് (മരിച്ച്), മരണമില്ലാത്തവനും എന്നും സന്തോഷവാനുമായി തീരട്ടെ.”
ഈ സംഭാഷണത്തിലെ പ്രധാന ആശയങ്ങൾ
ശരീരം എന്നത് ആത്മാവിനുമേൽ വന്നുചേർന്ന ഒരു അധികപ്പറ്റാണെന്നും മരണം അതിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണെന്നും മഹർഷി പറയുന്നു. നമ്മൾ നിത്യവും അനുഭവിക്കുന്ന ഉറക്കത്തിന് തുല്യമാണ് മരണം. ഉറക്കത്തിൽ നാം സന്തോഷവാനായിരിക്കുന്നതുപോലെ മരണത്തിലും ആത്മാവ് ശാന്തമാണ്. ശരീരത്തിന്റെ മരണത്തേക്കാൾ പ്രധാനം ‘ഞാൻ ശരീരമാണ്’ എന്ന അഹന്തയുടെ മരണമാണ്. ഇത് തിരിച്ചറിയുന്നവൻ മരണഭയത്തിൽ നിന്ന് മുക്തനാകുന്നു.
