സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കുക, കിഴക്ക് ഉദിച്ചുയർന്ന സൂര്യൻ ഉച്ചപ്പൊക്കത്തിൽ തന്നെ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നു; പടിഞ്ഞാറൻ മാനത്ത് ചെഞ്ചായം ചാലിക്കുന്ന സന്ധ്യയോ, നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന കറുത്ത രാത്രിയോ ഇനി ഉണ്ടാകില്ല! കേൾക്കുമ്പോൾ കൗതുകം തോന്നാമെങ്കിലും, ഭൂമിയിൽ ഒരിക്കലും രാത്രിയുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് പ്രകൃതിയുടെ സുന്ദരമായ ഒരു ഭാവമാകുമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന ഭയാനകമായ അന്ത്യമാകുമായിരുന്നു. അച്ചുതണ്ടിന്റെ സ്വയം കറക്കം നിലച്ചോ അല്ലെങ്കിൽ സൂര്യനുമായി ഭ്രമണപദത്തിൽ ഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടോ (Tidal Locking) ഭൂമിയിൽ ഒരുവശത്ത് മാത്രം എപ്പോഴും പകൽ നിലനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടായാൽ, അത് മനുഷ്യന്റെയും മറ്റ് സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റുമെന്ന ചോദ്യം ശാസ്ത്രലോകം ഏറെ ഗൗരവത്തോടെ പഠിച്ചിട്ടുള്ള ഒന്നാണ്.
രാത്രിയില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്ത് മനുഷ്യവംശം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി സ്വന്തം ശരീരത്തിനുള്ളിലെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ ക്ലോക്കിന്റെ (Circadian Rhythm) തകർച്ചയായിരിക്കും. നമ്മുടെ തലച്ചോറിലെ പൈനിയൽ ഗ്രന്ഥി ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന മെലറ്റോണിൻ എന്ന ഹോർമോണാണ് ഇരുട്ടു വീഴുമ്പോൾ നമുക്ക് ഉറക്കം നൽകുന്നതും ശരീരകോശങ്ങളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതും. നിരന്തരം വെളിച്ചം അടിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ മെലറ്റോണിൻ ഉത്പാദനം പൂർണ്ണമായി നിലയ്ക്കുകയും മനുഷ്യരിൽ ഗുരുതരമായ ഉറക്കമില്ലായ്മ (Insomnia), മാനസികരോഗങ്ങൾ, കടുത്ത വിഷാദം, ഓർമ്മക്കുറവ്, ഹൃദ്രോഗങ്ങൾ എന്നിവ അതിവേഗം പടരുകയും ചെയ്യും. ഉറങ്ങാൻ വേണ്ടി മനുഷ്യർക്ക് വീടുകൾക്കുള്ളിൽ പൂർണ്ണമായും വെളിച്ചം കടക്കാത്ത കൃത്രിമ ഇരുട്ടറകൾ നിർമ്മിക്കേണ്ടി വരും. ജോലി, പഠനം, വിശ്രമം എന്നിവ തിരിച്ചറിയാൻ സമയക്രമങ്ങൾ കൃത്രിമമായി ക്രമീകരിക്കേണ്ടി വരുമെങ്കിലും, പ്രകൃതിദത്തമായ വെളിച്ചത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം മനുഷ്യന്റെ മാനസിക സന്തുലിതാവസ്ഥയെ എന്നെന്നേക്കുമായി തകർത്തുകളയും.
മനുഷ്യനേക്കാൾ അതിദാരുണമായിരിക്കും പ്രകൃതിയിലെ മൃഗങ്ങളുടെയും മറ്റ് ജീവികളുടെയും അവസ്ഥ. ഭൂമിയിലെ ജീവജാലങ്ങളിൽ പകുതിയിലധികവും രാത്രിഞ്ചരന്മാരാണ് (Nocturnal Animals), വവ്വാലുകൾ, വിവിധതരം ചീവീടുകൾ, രാത്രിയിൽ മാത്രം ഇരതേടുന്ന ചെറുജീവികൾ എന്നിവയ്ക്ക് വെളിച്ചത്തിൽ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇരപിടിയന്മാരിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഇരുട്ടിനെ ആശ്രയിക്കുന്ന ജീവികൾ വേഗത്തിൽ വംശനാശത്തിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തും. ഇത് പ്രകൃതിയിലെ ഭക്ഷണ ശൃംഖലയെ (Food Chain) പൂർണ്ണമായി തകർക്കും. വവ്വാലുകളും രാത്രിയിലെ പ്രാണികളും നടത്തുന്ന പരാഗണം (Pollination) നിലയ്ക്കുന്നതോടെ ആയിരക്കണക്കിന് സസ്യവർഗ്ഗങ്ങൾ ഭൂമുഖത്തുനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകും. ധ്രുവനക്ഷത്രങ്ങളെയും ചന്ദ്രന്റെ വെളിച്ചത്തെയും നോക്കി ദിശ മനസ്സിലാക്കി ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേശാടനപ്പക്ഷികൾ വഴിയിറിയാതെ ചത്തൊടുങ്ങും.
പരിസ്ഥിതിയിലും കാലാവസ്ഥയിലും സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ഭൂമിയെ ഒരു നരകമാക്കി മാറ്റും. സൂര്യപ്രകാശം തുടർച്ചയായി പതിക്കുന്നതിനാൽ ഭൂമിയിലെ താപനില ക്രമാതീതമായി ഉയരുകയും കടലുകളും ജലാശയങ്ങളും അതിവേഗം വറ്റി വരണ്ടുപോവുകയും ചെയ്യും. പകലിലെ ചൂടിന് ശേഷം രാത്രിയിൽ ഭൂമി തണുക്കുന്ന സ്വാഭാവിക പ്രക്രിയ നിലയ്ക്കുന്നതോടെ ആഗോള താപനില താങ്ങാനാകാത്ത വിധം വർദ്ധിക്കും. സസ്യങ്ങൾക്ക് പ്രകാശസംശ്ലേഷണത്തിന് രാത്രിയിലെ വിശ്രമം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്; തടസ്സമില്ലാതെ വെളിച്ചം ലഭിക്കുന്നത് ചെടികളുടെ കോശങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും കാർഷിക മേഖലയെ സമ്പൂർണ്ണമായി തകർക്കുകയും ചെയ്യും. ചുരുക്കത്തിൽ, രാത്രി എന്നത് വെറുമൊരു ഇരുട്ടല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയിലെ ജീവനെ നിലനിർത്തുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ജീവൗഷധമാണ്. അത് ഇല്ലാതാകുന്നതോടെ ഈ പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ ഗ്രഹം സസ്യങ്ങളോ ജീവന്റെ തുടിപ്പുകളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു വരണ്ട മരുഭൂമിയായി മാറും.
