1920-കളുടെ അവസാനം. മിനസോട്ടയിലെ 3M കമ്പനിയുടെ പരീക്ഷണശാലയിൽ അർദ്ധരാത്രിയിലും ഒരു വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ തനിച്ചിരുന്ന് റിച്ചാർഡ് ഡ്രൂ എന്ന യുവാവ് ചില വിചിത്രമായ പരീക്ഷണങ്ങളിലായിരുന്നു. പുറത്ത് ലോകം സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ കരിനിഴലിലായിരുന്നെങ്കിലും, ഡ്രൂവിന്റെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു—അദൃശ്യമായ ഒരു പശകണ്ടെത്താനുള്ള യുദ്ധം.
ഡ്രൂവിനെ ഈ ഭ്രാന്തമായ ചിന്തയിലേക്ക് നയിച്ചത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന ഒരു സംഭവമായിരുന്നു. കാറുകൾക്ക് പെയിന്റ് അടിക്കുന്ന ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പിൽ വെച്ച്, തന്റെ ആദ്യത്തെ കണ്ടുപിടുത്തമായ മാസ്കിംഗ് ടേപ്പ് (Masking Tape) പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ ഒരു പെയിന്റർ അയാളെ നോക്കി ആക്രോശിച്ചു: “നിന്റെ സ്കോച്ച് മുതലാളിമാരോട് ഇതിൽ കുറച്ചുകൂടി പശ പുരട്ടാൻ പറ!” അക്കാലത്ത് ‘സ്കോച്ച്’ (Scotch) എന്നത് വെറുമൊരു പേരല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് പിശുക്കന്മാരെ വിളിക്കുന്ന ഒരു ആക്ഷേപമായിരുന്നു. ആ പരിഹാസം അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനലായി അവശേഷിച്ചു. തന്റെ പശ പിശുക്കന്റേതല്ലെന്ന് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കണമെന്ന വാശി അയാളെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.
അക്കാലത്താണ് ലോകം ‘സെല്ലോഫേൻ’ (Cellophane) എന്ന സുതാര്യമായ ഷീറ്റുകളെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഡ്രൂവിന് അതൊരു വലിയ സാധ്യതയായി തോന്നി. “സുതാര്യമായ ഒരു ടേപ്പ്!”—അതായിരുന്നു അയാളുടെ ലക്ഷ്യം. പക്ഷേ, പ്രയോഗത്തിൽ അതൊരു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു. സുതാര്യമായ ആ പ്ലാസ്റ്റിക് പാളിയിൽ പശ തേക്കുമ്പോൾ അത് ചുരുണ്ട് കൂടി ഒന്നാകെ നശിച്ചുപോകും. അമിതമായി ചൂടാക്കിയാൽ അത് ഉരുകും, ചൂട് കുറഞ്ഞാൽ പശ ഒട്ടില്ല.
പരീക്ഷണശാലയിലെ മേശപ്പുറത്ത് നൂറുകണക്കിന് പരാജയപ്പെട്ട മോഡലുകൾ കുമിഞ്ഞുകൂടി. ഡ്രൂവിന്റെ മേലുദ്യോഗസ്ഥർ പലവട്ടം അയാളുടെ മുറിയിൽ വന്ന് താക്കീത് നൽകി: “റിച്ചാർഡ്, നമ്മൾ ഒരു സാൻഡ്‌പേപ്പർ കമ്പനിയാണ്, വെറുതെ ഈ പശക്കടലാസിന് പിന്നാലെ സമയം കളയരുത്!” പക്ഷേ, അവർ വാതിൽ അടച്ചു പോകുമ്പോൾ ഡ്രൂ വീണ്ടും തന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടർന്നു. അത് കരിയറിന് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല, തന്റെ അന്തസ്സിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു.
1930 ജനുവരിയിലെ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതം. മാസങ്ങളോളം നീണ്ട അലച്ചിലുകൾക്കൊടുവിൽ ഡ്രൂ ഒരു പ്രത്യേകതരം പശ കൂട്ടുണ്ടാക്കി (റബ്ബറും റെസിനും ചേർത്ത മിശ്രിതം). അത് സെല്ലോഫേൻ ഷീറ്റിലേക്ക് പകർത്തുമ്പോൾ അയാളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സെല്ലോഫേൻ ചുരുണ്ടില്ല! അത് പളുങ്കുപാത്രം പോലെ തിളങ്ങി നിന്നു. പതുക്കെ വിരലുകൊണ്ട് തൊട്ടുനോക്കി… അത് ഒട്ടുന്നുണ്ട്!
അയാൾ അതൊരു കടലാസിൽ ഒട്ടിച്ചുനോക്കി. അത് അദൃശ്യമായിരുന്നു. അതായിരുന്നു ചരിത്രം കുറിച്ച ആ നിമിഷം. പക്ഷേ, ഈ കണ്ടുപിടുത്തം ലോകം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും എന്ന സസ്പെൻസ് ബാക്കിയായിരുന്നു. കാരണം, അന്ന് ആർക്കും ഇങ്ങനെയൊരു സാധനത്തിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിശയകരമെന്നു പറയട്ടെ, അമേരിക്കയിലെ കടുത്ത സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം സെല്ലോ ടേപ്പിനെ രക്ഷിച്ചു. ആളുകൾക്ക് പഴയ സാധനങ്ങൾ എറിഞ്ഞുകളയാൻ പണമില്ലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഈ ചെറിയ സുതാര്യമായ നാട അവരുടെ കൈകളിലെത്തിയത്. അവർ അതുകൊണ്ട് എല്ലാം ശരിയാക്കി—പൊട്ടിയ ജനാലച്ചില്ലുകൾ, കീറിയ ഡോളർ നോട്ടുകൾ, കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ… അങ്ങനെ സെല്ലോ ടേപ്പ് ഒരു ആഡംബരമല്ല, മറിച്ച് അതിജീവനത്തിന്റെ ആയുധമായി മാറി. വെറുമൊരു പെയിന്റിംഗ് സഹായിയായി തുടങ്ങിയ ടേപ്പ്, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം ‘കൂട്ടിമുട്ടിക്കുന്ന’ ഒന്നായി മാറി.
റിച്ചാർഡ് ഡ്രൂവിന്റെ ഈ യാത്ര നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ പാഠമാണ്. തന്റെ കണ്ടുപിടുത്തത്തെ പരിഹസിച്ചവരോട് വഴക്കിടുന്നതിന് പകരം, ആ പരിഹാസത്തെ ഒരു ഉൽപ്പന്നത്തിന്റെ പേരാക്കി മാറ്റാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചത്
