1980-കളിലെ കേരളം. സന്ധ്യ മയങ്ങിയാൽ വീടുകളുടെ വാതിലുകൾ ഇരട്ടത്താഴിട്ട് പൂട്ടുന്ന കാലം. കാറ്റിലൊന്ന് കരിയില അനങ്ങിയാൽപ്പോലും വീടിനുള്ളിൽ കഴിയുന്ന സ്ത്രീകളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടും. കാരണം, ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ ചോരദാഹിയായ ഒരു വേട്ടക്കാരൻ എവിടെയോ പതുങ്ങിയിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു രാത്രി ഇരുട്ടി വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും നാടിനെ നടുക്കിക്കൊണ്ട് അടുത്ത മരണവാർത്തയെത്തും. കൊലപാതകം എന്നതിലുപരി, ആ ക്രൂരതയുടെ വ്യാപ്തിയാണ് മനുഷ്യരെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്. ആ ചോരക്കളിക്ക് പിന്നിലെ പ്രതിയെ തേടി പോലീസ് വിയർപ്പൊഴുക്കുമ്പോൾ, അയാൾ അടുത്ത ഇരയെയും തേടി ഇരുട്ടിൽ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഒരു സാധാരണ മോഷണശ്രമം പോലെയല്ല അയാൾ വീടുകളിൽ കയറിയിരുന്നത്. പിറ്റേന്ന് നേരം പുലരുമ്പോൾ നാട് കാണുന്നത് അതിക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ട സ്ത്രീകളുടെ മൃതദേഹങ്ങളായിരുന്നു. ഓരോ കൊലപാതകത്തിലും ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു; ഇരയുടെ ജീവനെടുത്ത ശേഷം ഭ്രാന്തമായ ഒരു മാനസികാവസ്ഥയിൽ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ക്രൂരമായി കീറിമുറിക്കുക. ലണ്ടനെ വിറപ്പിച്ച ‘ജാക്ക് ദി റിപ്പറെ’ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഈ ക്രൂരതകൾ കണ്ട് പത്രങ്ങളും പോലീസും അയാൾക്കൊരു പേരിട്ടു—’റിപ്പർ’. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ കേരളത്തെ മുഴുവൻ ഉറക്കം കെടുത്തിയ പേര്.
പോലീസിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വർഷങ്ങളോളം നീണ്ടുനിന്ന ഒരു വലിയ തലവേദനയായിരുന്നു ഈ പരമ്പരക്കൊലകൾ. ഒരു തുമ്പും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ, ഇരുട്ടിൽ വന്ന് ഇരുട്ടിലേക്ക് തന്നെ മായുന്ന ഒരു കൊടും കുറ്റവാളി. ഏത് വീട്ടിലാണ് അയാൾ അടുത്തതായി കയറുക എന്നോ, ആരായിരിക്കും അടുത്ത ഇരയെന്നോ പ്രവചിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണ സംവിധാനങ്ങൾ ഇന്നത്തേതുപോലെ വികസിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അക്കാലത്ത്, ഡോഗ് സ്ക്വാഡോ വിരലടയാള വിദഗ്ധരോ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അയാളിലേക്കെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ, എത്ര വലിയ കുറ്റവാളിയും എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ തെളിവ് അവശേഷിപ്പിക്കും എന്ന പോലീസിന്റെ വിശ്വാസം വെറുതെയായില്ല.
അന്വേഷണം വഴിമുട്ടിയ സമയത്താണ് അന്വേഷണസംഘം പഴയ കേസുകളുടെ ഫയലുകൾ വീണ്ടും അരിച്ചുപെറുക്കിയത്. ഓരോ കൊലപാതകങ്ങളും നടന്ന സ്ഥലങ്ങൾ, സമയം, അക്രമണത്തിന്റെ രീതി എന്നിവ വെച്ച് പോലീസ് ഒരു പ്രത്യേക പാറ്റേൺ (Modus Operandi) തയ്യാറാക്കി. ഭാരമുള്ള ആയുധം ഉപയോഗിച്ച് തലയ്ക്കടിച്ച് കൊല്ലുന്ന രീതിയിലുള്ള സാമ്യത പോലീസ് ശ്രദ്ധിച്ചു. സംഭവസ്ഥലത്ത് നിന്ന് ലഭിച്ച വളരെ ചെറിയ ചില സൂചനകൾ—ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ കണ്ടെത്തിയ ചില വസ്തുക്കൾ, മോഷണം പോയ ചെറിയ ആഭരണങ്ങൾ വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച വഴികൾ—എന്നിവ പോലീസ് രഹസ്യമായി പിന്തുടർന്നു. സംശയമുള്ള നിരവധി ആളുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും അവരുടെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒടുവിൽ, പരസ്പരം യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലെന്ന് തോന്നിയ ചില ചെറിയ തെളിവുകൾ പോലീസ് ഒരു ചരടിൽ കോർത്തപ്പോൾ അത് ചെന്നെത്തിയത് ഒരൊറ്റ പേരിലേക്കാണ്. ആരും സംശയിക്കാത്ത, വളരെ സാധാരണക്കാരനെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മുഖം. പക്ഷേ ആ മുഖമൂടിക്ക് പിന്നിൽ കൊടും ക്രൂരതകൾ കാട്ടിയ ഒരു ക്രിമിനലുണ്ടെന്ന് കേരളം ഞെട്ടലോടെയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നായി ലഭിച്ച സാഹചര്യത്തെളിവുകളും, മോഷ്ടിച്ച സ്വർണ്ണം വിറ്റ വകയിലുള്ള രേഖകളും, ചോദ്യം ചെയ്യലിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും ഒടുവിൽ അയാളെ കുറ്റസമ്മതത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ശാസ്ത്രീയമായ അന്വേഷണ മികവിലൂടെ ആ സീരിയൽ കില്ലർ അറസ്റ്റിലായപ്പോൾ മാത്രമാണ് നാടിന് സ്വസ്ഥമായി ഒന്നുറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞത്. ബുദ്ധിമാനായ ഒരു കൊലയാളി എത്രയൊക്കെ മറച്ചുപിടിച്ചാലും, നിയമത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ചില ചെറിയ തെളിവുകളിലൂടെ അയാളെ കണ്ടെത്തുക തന്നെ ചെയ്യും എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമായി ഈ കേസ് ഇന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.
