സൂറത്തിലെ വായുവിൽ പോലും വജ്രം രാകിമിനുക്കുന്നതിന്റെ മണമാണ്. അവിടെയാണ് ലോകമെമ്പാടും വജ്രങ്ങൾ കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്ന ‘ഹരി കൃഷ്ണ എക്സ്‌പോർട്ട്സ്’ എന്ന മഹാസാമ്രാജ്യം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അതിന്റെ അധിപൻ സാവ്ജി ധോലാകിയ, ലാഭത്തേക്കാൾ ഉപരി മനുഷ്യത്വത്തിന് വില നൽകുന്ന വ്യക്തിയാണ്. സ്വന്തം ജീവനക്കാർക്ക് ദീപാവലി സമ്മാനമായി കാറുകളും ഫ്ലാറ്റുകളും നൽകി ലോകത്തെ അമ്പരപ്പിച്ച ഈ വജ്രവ്യാപാരിക്ക് പക്ഷേ ഒരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു—തന്റെ മകൻ ദ്രവ്യയെക്കുറിച്ച്.
അമേരിക്കയിലെ മികച്ച സർവ്വകലാശാലയിൽ നിന്ന് ബിസിനസ് ബിരുദം നേടി മടങ്ങിയെത്തിയ ദ്രവ്യയുടെ കൈകളിൽ ആഡംബരത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സർവകലാശാലയിലെ ബിരുദമുണ്ട്, പക്ഷേ അവന് ‘ജീവിതം’ അറിയാമോ? പണമില്ലാത്തവന്റെ വിശപ്പും, വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നവന്റെ വേദനയും അറിയാതെ എങ്ങനെയാണ് അവൻ തന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളെ നയിക്കുക? തന്റെ മകൻ വളരുന്നത് ആഡംബരത്തിന്റെ നടുവിലാണെന്നും അവന് പണത്തിന്റെ മൂല്യമോ സാധാരണക്കാരന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധമോ അറിയില്ലെന്നും അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.തന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളെ നയിക്കേണ്ടവൻ, അവർ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകൾ കൂടി അറിയണമെന്ന് ആ അച്ഛൻ തീരുമാനിച്ചു
2016 ജൂണിലെ ഒരു പകൽ. കൊച്ചി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിൽ ഒരു യുവാവ് വന്നിറങ്ങി. കൈയ്യിൽ ബ്രാൻഡഡ് വാച്ചുകളോ ലാപ്ടോപ്പോ ഇല്ല. അച്ഛൻ നൽകിയ കടുപ്പമേറിയ നിബന്ധനകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു:
” നിനക്ക് എന്റെ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകണമെങ്കിൽ, ഒരു മാസം നീ ഒരു സാധാരണക്കാരനായി ജീവിച്ചു കാണിക്കണം. പക്ഷേ ഒരൊറ്റ നിബന്ധന—നമ്മുടെ കുടുംബപ്പേരോ പണമോ സ്വാധീനമോ നീ ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ല.സ്വന്തമായി അധ്വാനിച്ചു ജീവിക്കണം!” കൈയ്യിൽ വെറും മൂന്ന് ജോഡി വസ്ത്രവും അടിയന്തര ആവശ്യത്തിനായി 7000 രൂപയും നൽകി സാവ്ജി തന്റെ മകനെ കൊച്ചി നഗരത്തിലേക്ക് അയച്ചു.
അങ്ങനെ സൂറത്തിലെ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ആ രാജകുമാരൻ കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങി.
ഭാഷയറിയാത്ത നഗരം, പണമില്ലാത്ത ജീവിതം ഹിന്ദിയും ഇംഗ്ലീഷും മാത്രം അറിയാവുന്ന ദ്രവ്യയ്ക്ക് മലയാളം വലിയൊരു സമസ്യയായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ ജോലി തേടിയുള്ള അലച്ചിലായിരുന്നു. പലയിടത്തുനിന്നും അവൻ ആട്ടിയകറ്റപ്പെട്ടു. വിശപ്പും തളർച്ചയും കൊണ്ട് ശരീരം വിറച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അമേരിക്കയിൽ പഠിച്ച മാർക്കറ്റിംഗ് തന്ത്രങ്ങളൊന്നും ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിന് പകരമാകില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ ചേരാനെല്ലൂരിലെ ഒരു ചെറിയ ബേക്കറിയിൽ അവന് ജോലി കിട്ടി. അവിടെ പാത്രങ്ങൾ കഴുകിയും തറ തുടച്ചും അവൻ തന്റെ ആദ്യത്തെ ശമ്പളം കൈപ്പറ്റി—വെറും നൂറു രൂപകൾ! സൂറത്തിലെ വജ്രങ്ങൾക്കിടയിൽ വിലസിയിരുന്ന ദ്രവ്യ, അന്ന് കൊച്ചിയിലെ ഒരു സാധാരണ ലോഡ്ജിലെ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിൽ അപരിചിതരായ തൊഴിലാളികൾക്കൊപ്പം കിടന്നുറങ്ങി. ദിവസം 200 രൂപയ്ക്കും 300 രൂപയ്ക്കും വേണ്ടി അവൻ വിയർപ്പൊഴുക്കി. ആഡംബര കാറുകളിൽ മാത്രം സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ആ കൈകൾ ഹോട്ടൽ ടേബിളുകൾ തുടച്ചു. പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലുകളിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്ന അവൻ, പട്ടിണിയായപ്പോൾ തട്ടുകടയിലെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചിയും വിലയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ ഒരു ഷൂ ഷോപ്പിലും, ഒരു കോൾ സെന്ററിലും, ഒരു മക്ഡൊണാൾഡ്സ് ഔട്ട്‌ലെറ്റിലും ജോലി ചെയ്തു. ഓരോ ദിവസവും ഭക്ഷണത്തിനുള്ള വക കണ്ടെത്താൻ അവൻ നടത്തിയ പോരാട്ടം അവനെ വിനയം പഠിപ്പിച്ചു. നടുറോഡിൽ ബസ് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴും, പൊതിച്ചോറിനായി ക്യൂ നിൽക്കുമ്പോഴും അവൻ കണ്ടത് പണത്തിന് വാങ്ങാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെയായിരുന്നു. താനൊരു ശതകോടീശ്വരന്റെ മകനാണെന്ന് ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അവർ ചിരിക്കുമെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൻ ദ്രവ്യയായിട്ടല്ല, ഒരു സാധാരണ തൊഴിലാളിയായിട്ടാണ് അവിടെ ജീവിച്ചത്.
30 ദിവസങ്ങൾ പൂർത്തിയായപ്പോൾ മകനെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ സാവ്ജി ധോലാകിയ കൊച്ചിയിലെത്തി. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന വസ്ത്രങ്ങളുമായി തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മകനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ മകന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു—വജ്രത്തേക്കാൾ മൂല്യമുള്ള ‘തിരിച്ചറിവിന്റെ’ തിളക്കം!
ഇന്ന് ദ്രവ്യ ധോലാകിയ ഹരി കൃഷ്ണ എക്സ്‌പോർട്ട്സിന്റെ അമരത്തുണ്ട്. പക്ഷേ പഴയ ആ ആഡംബരപ്രിയനല്ല അവൻ. ഇന്ന് തന്റെ ഓരോ തൊഴിലാളിയെയും അഭിവാദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അവർ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാട് ദ്രവ്യയ്ക്ക് അറിയാം. “കൊച്ചി എനിക്ക് നൽകിയത് വെറുമൊരു ബിസിനസ് പാഠമല്ല, ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സൂക്ഷിക്കാനുള്ള മനുഷ്യത്വമാണ്” എന്ന് ദ്രവ്യ ഇന്നും അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു.
