“ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ മൂലയിലിരുന്ന് കൂട്ടുകാരന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി, ‘എനിക്ക് ചുവപ്പ് മതി, നിനക്ക് പച്ച തരാം!’ എന്ന് വാശിപിടിച്ച് മിഠായികൾ പങ്കുവെച്ച ആ ബാല്യകാലം ഓർമ്മയുണ്ടോ? വെള്ളി ഫോയിൽ പേപ്പർ ഓരോന്നായി പൊളിക്കുമ്പോൾ അടുത്തത് ഏത് നിറമായിരിക്കും എന്ന ആകാംക്ഷയിൽ ഓരോ ഇന്ത്യൻ കുട്ടിയുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടിയിരുന്ന ആ കുഞ്ഞു വിസ്മയം—പാർലെ പോപ്പിൻസ് (Parle Poppins)! വിദേശത്തെ വൻകിട കമ്പനികൾ ഇന്ത്യയിലെ ധനികരുടെ മക്കൾക്കായി മാത്രം വിലകൂടിയ മിഠായികൾ വിളമ്പിയ ഒരു കാലത്ത്, സാധാരണക്കാരന്റെ പോക്കറ്റിലെ ചില്ലറത്തുട്ടുകൾ കൊണ്ട് ഒരു മഴവില്ല് വാങ്ങിത്തന്ന ആ തദ്ദേശീയ പോരാട്ടവീര്യം—അതാണ് പോപ്പിൻസിന്റെ മാന്ത്രിക ചരിത്രം!”
കഥയുടെ വേരുകൾ തിരഞ്ഞുപോയാൽ നമ്മൾ എത്തുന്നത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുൻപുള്ള 1929-ലെ ബോംബെയിലാണ്. തയ്യൽക്കാരനായി ജീവിതം തുടങ്ങി പിന്നീട് പലഹാരക്കച്ചവടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ മോഹൻലാൽ ദയാൽ ചൗഹാൻ എന്ന സ്വപ്നജീവിയായ മനുഷ്യൻ, വിദേശ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്കെതിരായ സ്വദേശി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആവേശം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് മിഠായി നിർമ്മാണം പഠിക്കാൻ ജർമ്മനിയിലേക്ക് പോയത്. അവിടെ നിന്ന് വലിയൊരു കാൻഡി മെഷീനുമായി മുംബൈയിലെ വിലേ പാർലെയിൽ വെറും പന്ത്രണ്ട് തൊഴിലാളികളുമായി തുടങ്ങിയ കൊച്ചു ഫാക്ടറിയാണ് പിന്നീട് ഇന്ത്യയുടെ അഭിമാനമായ ‘പാർലെ’ (Parle) ആയി മാറിയത്. അക്കാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ മോർട്ടണും മക്കിന്റോഷും പോലുള്ള വിദേശ ബ്രാൻഡുകൾ ഇന്ത്യൻ സമ്പന്നരുടെ മേശകളിൽ വാഴുമ്പോൾ, സാധാരണക്കാരന്റെ വിശപ്പകറ്റാൻ 1939-ൽ അവർ ഗ്ലൂക്കോ ബിസ്ക്കറ്റും (Parle-G) ഉണ്ടാക്കി ചരിത്രം കുറിച്ചു.
എന്നാൽ 1960-കളിൽ പാർലെയുടെ അടുത്ത തലമുറ കുട്ടികളുടെ മിഠായി വിപണിയിലേക്ക് കണ്ണുവെച്ചപ്പോഴാണ് വിപ്ലവകരമായ ആ വഴിത്തിരിവ് ഉണ്ടായത്. അന്ന് കടകളിൽ കിട്ടിയിരുന്നത് ഒന്നെങ്കിൽ മഞ്ഞ നാരങ്ങാ മിഠായി, അല്ലെങ്കിൽ ഓറഞ്ച് മിഠായി മാത്രമായിരുന്നു; ഒരു പാക്കറ്റിൽ ഒരൊറ്റ രുചി! എന്നാൽ “എന്തുകൊണ്ട് ഒരു കുട്ടിക്ക് ഒരേസമയം പല പഴങ്ങളുടെ രുചിയും പല നിറങ്ങളും ഒന്നിച്ചു നൽകിക്കൂടാ?” എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്നാണ് 1966-ൽ ‘പോപ്പിൻസ്’ ജനിക്കുന്നത്. ചുവപ്പിൽ സ്ട്രോബെറി, പർപ്പിളിൽ മുന്തിരി, മഞ്ഞയിൽ കൈതച്ചക്ക, പച്ചയിൽ ആപ്പിൾ, ഓറഞ്ചിൽ ഓറഞ്ച്! ഓരോ മിഠായിയും ഓരോ നിറം, ഓരോ രുചി!
പക്ഷേ, ആ ആശയം നടപ്പിലാക്കാൻ പാർലെ നടത്തിയ എൻജിനീയറിംഗ് അത്ഭുതമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ കൊടുംചൂടിൽ പല നിറത്തിലുള്ള, പല ഫ്ലേവറുകളുള്ള പഞ്ചസാര മിഠായികൾ ഒന്നിച്ച് വെച്ചാൽ ഉരുകി ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു തവിട്ടുനിറമുള്ള കുഴമ്പായി മാറും! ഇവിടെയാണ് അവരുടെ പാക്കേജിംഗ് ഇന്നൊവേഷൻ പിറവിയെടുക്കുന്നത്. വായു കടക്കാത്ത സിലിണ്ടർ ട്യൂബിൽ, വെള്ളി ഫോയിൽ പേപ്പറിനുള്ളിൽ നാണയത്തുട്ടുകൾ പോലെ മിഠായികൾ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി അവർ അടുക്കിവെച്ചു. കുട്ടിക്ക് ഒരു മിഠായി പുറത്തെടുക്കാൻ തള്ളവിരൽ കൊണ്ട് അടിയിൽ അമർത്തിയാൽ മതി—’പോപ്പ്’ ചെയ്ത് അത് മുകളിലേക്ക് വരും! അവിടെ നിന്നാണ് ‘പോപ്പിൻസ്’ എന്ന വിഖ്യാതമായ പേരിന്റെ പിറവി.
ഈ ട്യൂബ് ഡിസൈൻ കുട്ടികൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ സോഷ്യൽ സൈക്കോളജി ഒന്നൊന്നര ബിസിനസ്സ് തന്ത്രമായിരുന്നു. മിഠായി വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് തിന്നുന്ന ശീലത്തെ മാറ്റി, കുട്ടികൾക്കിടയിലെ ഷെയറിംഗ് സംസ്കാരമായി പോപ്പിൻസ് മാറി. “എനിക്ക് പച്ച ഇഷ്ടമല്ല, നീ മഞ്ഞ തന്നാൽ ഞാൻ ചുവപ്പ് തരാം” എന്ന് പറഞ്ഞ് കുട്ടികൾ സ്കൂൾ വരാന്തകളിൽ ബാർട്ടർ സമ്പ്രദായം തുടങ്ങി. അടുത്തത് ഏത് നിറമാണ് വരാൻ പോകുന്നതെന്ന് അറിയാത്ത ആ ഒരു ‘സർപ്രൈസ് ഫാക്ടർ’ കുട്ടികളെ ഈ ട്യൂബിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ആകർഷിച്ചു.
പിന്നീട് എൺപതുകളിലും തൊണ്ണൂറുകളിലും ചോക്ലേറ്റുകളും വിദേശ ബ്രാൻഡുകളും കടന്നുവന്നപ്പോൾ “ദം ലഗാകേ ഹൈഷാ… രംഗി ബിരംഗി പോപ്പിൻസ്” എന്ന ടെലിവിഷൻ പരസ്യങ്ങളിലൂടെ പാർലെ പോപ്പിൻസിനെ വീണ്ടും ഒരു തരംഗമാക്കി നിലനിർത്തി. സിനിമ കാണുമ്പോഴും ബസ് യാത്രകളിലും മുതിർന്നവർ പോലും വായിലിട്ട് ചവച്ചരയ്ക്കുന്ന ഒരു യൂണിവേഴ്സൽ പ്രൊഡക്റ്റായി അത് വളർന്നു.
വിദേശ കമ്പനികളുടെ വിലകൂടിയ മിഠായികൾക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റുകൊടുക്കാതെ, സാധാരണക്കാരന്റെ പോക്കറ്റിന് താങ്ങുന്ന തുച്ഛമായ വിലയിൽ ഇന്ത്യക്കാരുടെ നാവിൻതുമ്പിലേക്ക് ഒരു മഴവില്ല് കൊണ്ടുവെച്ച മോഹൻലാൽ ചൗഹാന്റെയും പാർലെയുടെയും ആ ദീർഘവീക്ഷണം, ഇന്ത്യൻ ബിസിനസ്സ് ചരിത്രത്തിൽ എക്കാലവും മധുരമൂറുന്ന ഒരു ഇതിഹാസമായി നിലനിൽക്കും!
