കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന ഒരു ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഒരാൾക്ക് വേണ്ടത് വലിയ ബാങ്ക് ബാലൻസോ കുടുംബമഹിമയോ ആണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ? എങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റി. 5,000 കോടി രൂപയുടെ തൈറോ കെയർ എന്ന കമ്പനിയുടെ ഉടമ ഡോ. എ. വേലുമണി പറയുന്നത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം തന്റെ ‘ദാരിദ്ര്യം’ ആയിരുന്നു എന്നാണ്. റെയിൽവേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ വെളിച്ചത്തിൽ ഇരുന്ന് പഠിച്ചു വളർന്ന ഒരു പാവപ്പെട്ട ഗ്രാമീണ ബാലനിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബിസിനസ്സ് ഐക്കണുകളിലൊരാളായ ആ മനുഷ്യന്റെ കഥ ഒരു ചലച്ചിത്രത്തേക്കാൾ നാടകീയമാണ്.
1970-കളുടെ പകുതി. തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കാൻ ഇറങ്ങിയ വേലുമണിയുടെ മുന്നിൽ വലിയ പ്രതിസന്ധികളായിരുന്നു. കോയമ്പത്തൂരിലെ സിറ്റി കോളേജുകളിൽ പഠിക്കണമെങ്കിൽ ആയിരക്കണക്കിന് രൂപ ഫീസ് വേണം. എന്നാൽ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അന്നത്തെ വരുമാനം വെറും 3 രൂപയായിരുന്നു! അമ്മ കഷ്ടപ്പെട്ട് സമ്പാദിക്കുന്ന ആ തുച്ഛമായ തുക കൊണ്ട് ഒരു വീട് പുലരുന്നതുപോലും അത്ഭുതമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ഫീസ് കുറഞ്ഞ രാമകൃഷ്ണ മിഷൻ വിദ്യാലയത്തിൽ അദ്ദേഹം ചേർന്നു. പക്ഷേ, ഹോസ്റ്റൽ ഫീസ് നൽകാൻ പോലും പണമില്ലാത്ത അവസ്ഥ.
വിദ്യാലയത്തിൽ പഠിക്കാൻ ചേരുമ്പോൾ വേലുമണിയുടെ മുന്നിൽ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്ന് തന്റെ കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കുക. പക്ഷേ അവിടുത്തെ ഹോസ്റ്റൽ ഫീസ് പോലും നൽകാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ശേഷിയില്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ നഗരത്തിലെ സൗജന്യമായ ഒരു ഗവൺമെന്റ് ഹോസ്റ്റലിൽ അദ്ദേഹം അഭയം തേടി. എന്നാൽ അവിടെ നിന്ന് കോളേജിലേക്കുള്ള യാത്രയായിരുന്നു അടുത്ത പ്രതിസന്ധി. ബസ് ചാർജ് നൽകാൻ പണമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുത്തത് 7 രൂപയുടെ ഒരു റെയിൽവേ പാസ്സായിരുന്നു.
ആ 7 രൂപയുടെ പാസ്സാണ് വേലുമണിയെ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനാക്കി മാറ്റിയത്. പുലർച്ചെ 5:50-നുള്ള പാസഞ്ചർ ട്രെയിനിൽ അദ്ദേഹം കോളേജിലേക്ക് തിരിക്കും. 6:25-ന് സ്റ്റേഷനിൽ എത്തും. കോളേജ് തുടങ്ങാൻ പിന്നെയും രണ്ടര മണിക്കൂർ ബാക്കി. വൈകുന്നേരം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാലും രാത്രിയിലെ ട്രെയിൻ വരാൻ മണിക്കൂറുകൾ കാത്തിരിക്കണം. ആ സമയമത്രയും വേലുമണി ചിലവഴിച്ചത് റെയിൽവേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ സിമന്റ് ബെഞ്ചുകളിലായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ട്രെയിനുകളുടെ ശബ്ദത്തിനും യാത്രക്കാരുടെ ബഹളത്തിനും നടുവിൽ ഏതാണ്ട് 6,000 മണിക്കൂറുകൾ അദ്ദേഹം കണക്കും കെമിസ്ട്രിയും പഠിച്ചു. തന്റെ അമ്മ മകന്റെ ഫീസ് നൽകാനായി സ്വന്തം സ്വർണ്ണവളകൾ വിറ്റത് അദ്ദേഹത്തിന് വലിയൊരു നോവായിരുന്നു. ആ വേദനയാണ് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ഇരുട്ടിലും അദ്ദേഹത്തിന് വെളിച്ചമായത്.
കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമായി ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സ്ഥാപനമായ ബാർക്കിൽ (BARC) അദ്ദേഹത്തിന് ശാസ്ത്രജ്ഞനായി ജോലി ലഭിച്ചു. പക്ഷേ, 15 വർഷത്തെ സുരക്ഷിതമായ ആ ജോലി പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം അദ്ദേഹം രാജിവെച്ചു. കയ്യിൽ വെറും രണ്ട് ലക്ഷം രൂപ മാത്രം. മുംബൈയിലെ ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ സ്വപ്നം—തൈറോ കെയർ—ആരംഭിച്ചു. മറ്റാരും ചിന്തിക്കാത്ത ഒരു വഴിയാണ് അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ഒരു ലാബിനെ അദ്ദേഹം ഒരു ഫാക്ടറിയായി മാറ്റി. ഇന്ത്യയുടെ ഏത് കോണിൽ നിന്നും രക്തസാമ്പിളുകൾ ശേഖരിച്ച് മുംബൈയിലെ ഒരു കേന്ദ്രത്തിൽ എത്തിച്ച് പരിശോധിക്കുന്ന രീതി അദ്ദേഹം നടപ്പിലാക്കി. മറ്റുള്ളവർ 500 രൂപ വാങ്ങിയ ടെസ്റ്റുകൾക്ക് അദ്ദേഹം 100 രൂപ മാത്രം വാങ്ങി. ലാഭം കുറച്ച്, പരിശോധനകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടി അദ്ദേഹം വിപണി പിടിച്ചടക്കി.
2021-ൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കമ്പനി 4,546 കോടി രൂപയ്ക്ക് വിൽക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്റെ വിചിത്രമായ ഒരു തത്വം ലോകത്തോട് പറഞ്ഞു: “കമ്പനി എന്റെ മകളല്ല, അതൊരു വളർത്തുമൃഗമാണ്. കൃത്യസമയത്ത് അതിനെ കൈമാറണം.” ശതകോടീശ്വരനായി മാറിയിട്ടും ആ പഴയ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ അച്ചടക്കം അദ്ദേഹം കൈവിട്ടില്ല. ഇരുപതുകളിൽ വിശ്രമം ആഗ്രഹിക്കുന്ന യുവാക്കളോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “Budda ho gaya” (വയസ്സനായി) ആകരുത്, എന്നും പഠിച്ചുകൊണ്ട് “Bada ho gaya” (വലിയവനായി) മാറണം.
ഇന്ന് 2026-ൽ എത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ ഡോ. വേലുമണി നമ്മളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നുമാത്രം—നിങ്ങളുടെ ഇന്നത്തെ ദാരിദ്ര്യം നിങ്ങളുടെ നാളത്തെ വിജയത്തിന്റെ ഇന്ധനമാണ്. 7 രൂപയുടെ ആ പഴയ ട്രെയിൻ പാസ്സ് ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കോടികളേക്കാൾ മൂല്യമുള്ള ഓർമ്മയായി അവശേഷിക്കുന്നു.
Discussion about this post