ഒരു ഒപ്പേറ ഗായകൻ ഉച്ചത്തിൽ പാടുമ്പോൾ കയ്യിലിരിക്കുന്ന വൈൻ ഗ്ലാസ് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന രംഗങ്ങൾ സിനിമകളിലും പരസ്യങ്ങളിലും നമ്മൾ നിരവധി തവണ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. അത്രയും നാടകീയമായ ഒരു രംഗം കാണുമ്പോൾ “ഇതൊക്കെ വെറും തള്ളല്ലേ, ശബ്ദം കൊണ്ട് ഗ്ലാസ് പൊട്ടിക്കാൻ പറ്റുമോ” എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തെറ്റി. കേൾക്കുമ്പോൾ അവിശ്വസനീയമെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, കേവലം ശബ്ദം കൊണ്ടുമാത്രം ഒരു ഗ്ലാസ് തല്ലിത്തകർക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. എന്നാൽ നമ്മൾ കരുതുന്നത് പോലെ ഏതൊരു ഗ്ലാസും ആർക്കും എളുപ്പത്തിൽ പൊട്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇതിന് പിന്നിൽ ‘റെസൊണൻസ്’ (Resonance) എന്ന കൃത്യമായ ഭൗതികശാസ്ത്ര തത്വമുണ്ട്.
പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കൾക്കും സ്വാഭാവികമായ ഒരു കമ്പന ആവൃത്തി അല്ലെങ്കിൽ ‘നാച്ചുറൽ ഫ്രീക്വൻസി’ (Natural Frequency) ഉണ്ട്. ഒരു വൈൻ ഗ്ലാസിൽ ചെറുതായി തട്ടുമ്പോൾ അത് ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ? ആ ഗ്ലാസിന്റെ തനതായ ആവൃത്തിയിലാണ് അത് ശബ്ദിക്കുന്നത്. പുറത്തുനിന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദ തരംഗത്തിന്റെ ഫ്രീക്വൻസി ഈ വസ്തുവിന്റെ നാച്ചുറൽ ഫ്രീക്വൻസിക്ക് കൃത്യമായി തുല്യമാകുമ്പോൾ, ആ വസ്തുവിൽ വളരെ ശക്തമായ കമ്പനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഈ പ്രതിഭാസത്തെയാണ് ‘റെസൊണൻസ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. കുട്ടികൾ ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോൾ കൃത്യമായ സമയത്ത് നൽകുന്ന ചെറിയൊരു തള്ളൽ ഊഞ്ഞാലിന്റെ ഉയരം കൂട്ടുന്നത് പോലെയാണ് ഇത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. പുറത്തുനിന്നുള്ള ശബ്ദ തരംഗങ്ങൾ ഗ്ലാസിന്റെ തനത് ഫ്രീക്വൻസിയുമായി കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കമ്പനത്തിന്റെ വീതി (Amplitude) വർദ്ധിക്കുകയും, അത് ഗ്ലാസിന്റെ താങ്ങാവുന്ന പരിധിക്കും അപ്പുറത്തേക്ക് ഉയരുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശബ്ദം കൊണ്ട് ഗ്ലാസ് പൊട്ടിക്കണമെങ്കിൽ മൂന്ന് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ ഒത്തുവരേണ്ടതുണ്ട്: ശബ്ദത്തിന്റെ ഫ്രീക്വൻസി കൃത്യമായിരിക്കണം, ശബ്ദത്തിന്റെ തീവ്രത (Decibels) വളരെ ഉയർന്നതായിരിക്കണം, കൂടാതെ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഗ്ലാസിന്റെ ഘടനയും പ്രത്യേകതയുള്ളതായിരിക്കണം. സാധാരണയായി കട്ടിയുള്ള സാധാരണ ഗ്ലാസുകളിൽ ഈ പരീക്ഷണം വിജയിക്കില്ല, കാരണം അവ ശബ്ദോർജ്ജത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യും. എന്നാൽ ഭിത്തികൾ വളരെ നേർത്തതും ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ളതുമായ കൃസ്റ്റൽ വൈൻ ഗ്ലാസുകൾ വളരെ വേഗത്തിൽ റെസൊണൻസിന് വിധേയമാകുന്നു. സാധാരണയായി 550 ഹെർട്സ് മുതൽ 1000 ഹെർട്സ് വരെയുള്ള ഉയർന്ന ഫ്രീക്വൻസിയിലായിരിക്കും ഇത്തരം ഗ്ലാസുകളുടെ നാച്ചുറൽ ഫ്രീക്വൻസി വരുന്നത്.
ഗ്ലാസിന്റെ തനത് ഫ്രീക്വൻസിക്ക് തുല്യമായ ശബ്ദം നിർമ്മിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ, ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ശബ്ദതീവ്രത (Volume) കുറഞ്ഞത് 100 മുതൽ 105 ഡെസിബെല്ലെങ്കിലും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇത് ഒരു ജാക്ക്ഹാമർ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്നത്രയും ഉയർന്ന ശബ്ദമാണ്. ഒരു മനുഷ്യന് മൈക്രോഫോണോ ആംപ്ലിഫയറോ ഇല്ലാതെ ഇത്രയും ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ, പിച്ച് ഒട്ടും മാറാതെ തുടർച്ചയായി കുറച്ചു സെക്കൻഡുകൾ പാടുക എന്നത് അങ്ങേയറ്റം പ്രയാസകരമാണ്. ശാസ്ത്രജ്ഞരും അക്കൂസ്റ്റിക് വിദഗ്ദ്ധരും ലൗഡ് സ്പീക്കറുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ലാബുകളിൽ ഇത് നിരന്തരം തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, മനുഷ്യ ശബ്ദം കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ഗ്ലാസ് പൊട്ടിക്കുന്നത് മിഥ്യയാണെന്നാണ് പണ്ടുമുതലേ കരുതിയിരുന്നത്.
എന്നാൽ 2005-ൽ ഡിസ്കവറി ചാനലിലെ പ്രശസ്തമായ ‘മിത്ത്ബസ്റ്റേഴ്സ്’ (MythBusters) എന്ന പരിപാടിയിലൂടെ ജെയ്മി വെൻഡെറ (Jaime Vendera) എന്ന വോക്കൽ കോച്ച് ഈ ധാരണ തിരുത്തിക്കുറിച്ച ചരിത്രമുണ്ട്. മൈക്രോഫോണോ മറ്റ് ഉപകരണങ്ങളോ ഉപയോഗിക്കാതെ, സ്വന്തം തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന 105 ഡെസിബെല്ലിൽ അധികം ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ഗ്ലാസിന്റെ ഫ്രീക്വൻസിയുമായി കൃത്യമായി മാച്ച് ചെയ്ത് അദ്ദേഹം ഒരു കൃസ്റ്റൽ വൈൻ ഗ്ലാസ് തല്ലിത്തകർത്തു. ശബ്ദ തരംഗങ്ങൾ ഗ്ലാസിന്റെ തന്മാത്രാ ഘടനയിലെ ബന്ധങ്ങളെ തകർക്കാൻ മാത്രം ശക്തമായ കമ്പനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോഴാണ് അത് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നത്. ചുരുക്കത്തിൽ, സിനിമകളിൽ കാണുന്ന ഈ രംഗം വെറും ഭാവനയല്ല; കൃത്യമായ ശാസ്ത്രവും അവിശ്വസനീയമായ ശബ്ദനിയന്ത്രണവും ഒത്തുചേരുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന ഭൗതികശാസ്ത്ര അത്ഭുതമാണ്.
