1996 ഒക്ടോബർ 21 , ടൈറ്റൻ കപ്പിന്റെ ആവേശത്തിൽ ബാംഗ്ലൂർ ചിന്നസ്വാമി സ്റ്റേഡിയം തിങ്ങിനിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എതിരാളികൾ കരുത്തരായ ഓസ്ട്രേലിയ. ആദ്യം ബാറ്റ് ചെയ്ത ഓസീസ് 215 എന്ന ഭേദപ്പെട്ട സ്കോർ കണ്ടെത്തി. മറുപടി ബാറ്റിംഗിനിറങ്ങിയ ഇന്ത്യയുടെ തുടക്കം ഗംഭീരമായിരുന്നു. സച്ചിൻ ടെണ്ടുൽക്കറും (88) മുഹമ്മദ് അസ്ഹറുദ്ദീനും ചേർന്ന് കളി ഇന്ത്യയുടെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കി എന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ, പെട്ടെന്നായിരുന്നു ആ തകർച്ച.
സച്ചിനും അസ്ഹറും വീണു. തൊട്ടുപിന്നാലെ മുൻനിര ബാറ്റ്സ്മാൻമാരെല്ലാം കൂടാരം കയറി. സ്കോർബോർഡ് 8 വിക്കറ്റിന് 164 എന്ന നിലയിൽ പതറി നിൽക്കുന്നു. തോൽവി ഉറപ്പായ നിമിഷം. സ്റ്റേഡിയത്തിൽ മരണം പോലെയുള്ള നിശബ്ദത. ഇന്ത്യൻ ആരാധകർ പതുക്കെ ഗ്രൗണ്ട് വിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഗാലറിയിലെ ഒരു പ്രത്യേക മൂലയിൽ രണ്ട് പേർ മാത്രം സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റില്ല, അനിൽ കുംബ്ലെയുടെയും ജവഗൽ ശ്രീനാഥിന്റെയും അമ്മമാർ.
തങ്ങളുടെ മക്കൾ ബാറ്റിംഗിൽ ഒരു അത്ഭുതം കാണിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിച്ച് അവർ കൈകൾ കൂപ്പി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ക്രീസിൽ ഇന്ത്യയുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷയായി ആ രണ്ട് സ്പിൻ-പേസ് കരുത്തന്മാർ ഒന്നിച്ചു. അനിൽ കുംബ്ലെയും ജവഗൽ ശ്രീനാഥും. ബാറ്റിംഗിൽ അത്ര വലിയ റെക്കോർഡുകളില്ലാത്ത ശ്രീനാഥും കുംബ്ലെയും അന്ന് ക്രീസിൽ കാണിച്ചത് അസാമാന്യ ധൈര്യമായിരുന്നു. ഓരോ റൺസിനും വേണ്ടി അവർ ഓടി.
ഓസ്ട്രേലിയൻ ബൗളർമാർ പന്തുകൾക്കൊണ്ട് അവരെ കടന്നാക്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ഗാലറിയിൽ തങ്ങളുടെ അമ്മമാർ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ബോധം അവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു കരുത്ത് നൽകി. ഒൻപതാം വിക്കറ്റിൽ അവർ പടുത്തുയർത്തിയത് വെറും 52 റൺസ് ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു. ഓരോ ബൗണ്ടറി പായുമ്പോഴും ചിന്നസ്വാമി സ്റ്റേഡിയം ഇളകിമറിഞ്ഞു. അവസാനം ഇന്ത്യയ്ക്ക് ജയിക്കാൻ വേണ്ടത് വെറും ഏഴ് പന്തിൽ ആറ് റൺസ്. ശ്രീനാഥ് ഒരു മിഡ്-ഓൺ ബൗണ്ടറിയിലൂടെ ഇന്ത്യയെ വിജയത്തിനടുത്തെത്തിച്ചു. അവസാന ഓവറിലെ നാടകീയമായ നിമിഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഇന്ത്യ രണ്ട് വിക്കറ്റിന് ആ വിജയം പിടിച്ചെടുത്തു.
കളി ജയിച്ച നിമിഷം സ്റ്റേഡിയം മുഴുവൻ നോക്കിയത് ഗാലറിയിൽ കണ്ണീരോടെ കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്ന ആ അമ്മമാരെയായിരുന്നു. മൈതാനത്തെ വീരന്മാരായ കുംബ്ലെയും ശ്രീനാഥും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആ വിജയം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, അതൊരു സ്പോർട്സ് സിനിമയുടെ ശുഭാന്ത്യം പോലെ മനോഹരമായിരുന്നു.
Discussion about this post