ചെണ്ടയുടെ ഘനഗംഭീരമായ നാദം വായുവിൽ അലയടിക്കുമ്പോൾ, കണ്മുന്നിൽ ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ തെയ്യക്കോലത്തിന്റെ കരുണാനിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. വളപട്ടണം പുഴയിൽ നിന്നും വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ കർപ്പൂരത്തിന്റെ സുഗന്ധവും ഭക്തരുടെ പ്രാർത്ഥനകളും ഒരുപോലെ അലിഞ്ഞുചേരുന്നു. സാധാരണ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ കടുംപിടുത്തങ്ങളില്ലാതെ, ദൈവത്തിന്റെ തിരുരൂപം ഭക്തനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് “സങ്കടപ്പെടേണ്ട മകനേ…” എന്ന് കാതിൽ മന്ത്രിക്കുന്ന നിമിഷം ഉള്ളിലെ സകല ഭാരങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നതായി തോന്നും. പരമശിവന്റെയും മഹാവിഷ്ണുവിന്റെയും ചൈതന്യങ്ങൾ ഒന്നുചേർന്ന, വടക്കേ മലബാറിന്റെ സ്വന്തം കാവൽദൈവമായ സാക്ഷാൽ പറശ്ശിനിക്കടവ് മുത്തപ്പൻ മടപ്പുരയുടെ പവിത്രഭൂമിയിലേക്കാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ ഭക്തിസാന്ദ്രമായ ആത്മീയയാത്ര.
ഈ പുണ്യസങ്കേതത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തിന് പിന്നിൽ മലബാറിന്റെ മണ്ണിൽ തലമുറകളായി പകർന്നുപോന്ന അതീവ ഹൃദയസ്പർശിയായ ഒരു ഐതീഹ്യമുണ്ട്. എരുവേശ്ശിയിലെ അയ്യങ്കര വാഴുന്നവർ എന്ന നാടുവാഴിക്കും അന്തർജനത്തിനും കുട്ടികളില്ലാത്ത ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ കേട്ടതുപോലെ, കാട്ടിലെ പുഴക്കരയിലെ ഒരു കല്ലിൽ നിന്നും അവർക്കൊരു ദിവ്യബാലനെ ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ, സാധാരണ കുട്ടികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി വേട്ടയാടാനും കാട്ടു മൃഗങ്ങൾക്കൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാനും, ഒപ്പം താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരായ ദരിദ്രമനുഷ്യർക്കൊപ്പം ഇരുന്ന് അവർ നൽകുന്ന കള്ളും ഉണക്കമീനുമെല്ലാം കഴിക്കാനും ഈ ബാലൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഉയർന്ന കുലത്തിലെ ആചാരങ്ങൾക്ക് നിരക്കാത്ത ഈ പ്രവർത്തികൾ മാതാപിതാക്കളെ സങ്കടപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, മകൻ തന്റെ വിശ്വരൂപം അവർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. സാക്ഷാൽ ഈശ്വരചൈതന്യമാണ് തങ്ങളുടെ മകനെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ മാതാപിതാക്കളുടെ വന്ദനം സ്വീകരിച്ച്, മലനാട്ടിലെ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യർക്ക് അഭയമേകാൻ ഭഗവാൻ അവിടം വിട്ടിറങ്ങി. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ കുന്നത്തൂർ പാടിയിലും പിന്നീട് വളപട്ടണം പുഴയുടെ തീരത്തുള്ള പറശ്ശിനിക്കടവിലും ഭഗവാൻ തന്റെ ശാശ്വത സാന്നിധ്യം ഉറപ്പിച്ചു എന്നാണ് വിശ്വാസം.
പരമ്പരാഗതമായ ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളുടെ അതിർവരമ്പുകളെ പൂർണ്ണമായും മായ്ച്ചുകളയുന്നതാണ് പറശ്ശിനി മടപ്പുരയിലെ ആരാധനാക്രമം. വലിയ ഉത്സവ നാളുകളിൽ മാത്രം കാണാറുള്ള തെയ്യക്കോലങ്ങൾ ഇവിടെ നിത്യേന കെട്ടിയാടപ്പെടുന്നു എന്നത് ഈ പുണ്യസങ്കേതത്തെ ലോകപ്രസിദ്ധമാക്കുന്നു. പുലർച്ചെയും സായന്തനങ്ങളിലും മുത്തപ്പന്റെ വെള്ളാട്ടവും തിരുവപ്പനയും കാണാൻ ഒഴുകിയെത്തുന്ന പതിനായിരങ്ങൾ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത് മനുഷ്യനും ദൈവവും തമ്മിലുള്ള അവാച്യമായ ആത്മബന്ധത്തിനാണ്. ഭഗവാന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നിവേദ്യങ്ങളായി സമർപ്പിക്കുന്നത് പ്രാദേശിക സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായ തെങ്ങിൻ കള്ളും, ചമ്മന്തിയോടുകൂടിയ ഉണക്കമീനും, പുഴുങ്ങിയ ചെറുപയറുമാണ്. ഉയർന്നവനെന്നോ താഴ്ന്നവനെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ, പ്രകൃതിയുടെ കനിവുകളെല്ലാം ഒരേപോലെ ഭഗവാന് മുന്നിലെത്തുന്നു. ഭക്തർക്ക് പ്രസാദമായി നൽകുന്ന ചായയും പുഴുങ്ങിയ പയറും വെറും ഭക്ഷണമല്ല, അത് വിശപ്പകറ്റുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കരുതലിന്റെ പ്രതീകമാണ്.
വളപട്ടണം പുഴയുടെ ശാന്തമായ തീരത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ മടപ്പുരയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ജാതിയുടെയോ മതത്തിന്റെയോ വേലിക്കെട്ടുകളില്ലാത്ത ഒരു വലിയ മാനവികതയുടെ ആത്മീയത നമ്മെ എതിരേൽക്കും. മടപ്പുരയ്ക്കുള്ളിലെ കർപ്പൂരഗന്ധവും ഭക്തരുടെ പ്രാർത്ഥനകളും ചെണ്ടനാദവും ഒത്തുചേരുമ്പോൾ ഈ ഭൂമി ഭൗതികലോകത്തിനപ്പുറമുള്ള ഒരു നിഗൂഢമായ ആത്മീയ സാമ്രാജ്യമായി മാറും. തെയ്യക്കോലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ഭഗവാൻ നേരിട്ട് ഓരോ ഭക്തന്റെയും കൈപിടിച്ച്, സങ്കടങ്ങൾ കേട്ട്, അവർക്ക് പവിത്രമായ കുറിക്കൂട്ടും വെറ്റിലപ്പാക്കും നൽകി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച ഏതൊരു ആത്മാന്വേഷിക്കും കണ്ണീരണിയിക്കുന്ന അനുഭവമാണ്.
ചെണ്ടനാദം പതുക്കെ ഒടുങ്ങി, വളപട്ടണം പുഴയിലേക്ക് നിലാപ്പൂക്കൾ പെയ്യുന്ന രാത്രിയിൽ മടപ്പുരയുടെ തിരുമുറ്റത്ത് നിന്നും പടവുകൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ജന്മം എടുത്തതുപോലെ തോന്നും. “കണ്ണീരൊപ്പി കൂടെയുണ്ടാകും” എന്ന മുത്തപ്പന്റെ വചനങ്ങൾ കാറ്റിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ഒഴുകിനടക്കുന്നുണ്ടാകും. ക്ഷേത്രമുറ്റത്തെ ആ കർപ്പൂരഗന്ധവും മുത്തപ്പന്റെ കരുണാനിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും മനസ്സിൽ നിന്നും മായാതെ കൂടെപ്പോരുമ്പോൾ, വരാനിരിക്കുന്ന കാലത്തെ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടാൻ ഓരോ ഭക്തന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു പുതിയ പ്രകാശം ജ്വലിച്ചുയർന്നിട്ടുണ്ടാകും.
