“ഭൂമിയിൽ ദിനോസറുകൾ വാണരുളി ഒടുവിൽ ആകാശത്തുനിന്ന് വീണ കൂറ്റൻ ഉൽക്കയിൽ സർവ്വതും ചാമ്പലായപ്പോഴും, ഒരു പോറൽ പോലുമേൽക്കാതെ നടന്നുപോയ ആ അപ്പൂപ്പൻ ആരാണെന്നറിയാമോ? കാർട്ടൂണുകളിൽ കണ്ട് നമ്മൾ കളിയാക്കി ചിരിച്ച ആ ‘സ്ലാമോ സ്റ്റാർ’ ആമ.
ചെറുപ്പത്തിൽ മുയലും ആമയും തമ്മിലുള്ള ഓട്ടപ്പന്തയ കഥ കേട്ട് “ആമയല്ലേ പാവം, ഒടുക്കത്തെ സ്ലോ ആണ്” എന്ന് കരുതി തള്ളിയവരുണ്ടെങ്കിൽ ആ ധാരണയൊക്കെ ഒന്ന് ഉടച്ചുവാർത്തോളൂ. ജന്തുശാസ്ത്രത്തിലെ ‘റെപ്റ്റീലിയ’ (Reptilia) വർഗ്ഗത്തിൽ ‘ടെസ്റ്റുഡിൻസ്’ (Testudines) എന്ന അതിപുരാതന നിരയിലാണ് ആമകൾ ഉൾപ്പെടുന്നത്. പരിണാമ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഏകദേശം 220 മുതൽ 240 ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ട്രയാസിക് (Triassic) കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് നാം സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരും. പൂർണ്ണമായ പുറംതോടില്ലാത്ത, പല്ലുകളുള്ള ‘യൂഡോണ്ടോചെലിസ്’ (Eodontochelys), അടിഭാഗം മാത്രം കവചമുള്ള ‘പ്രോഗാനോചെലിസ്’ (Proganochelys) എന്നീ ആദിമ പൂർവ്വികരിൽ നിന്നാണ് ഇന്നത്തെ ആമകൾ രൂപപ്പെട്ടത്. ദിനോസറുകൾ ഭൂമുഖത്തുനിന്ന് പൂർണ്ണമായി തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ട് മ്യൂസിയങ്ങളിലെ അസ്ഥികൂടങ്ങളായപ്പോഴും, യാതൊരു കോട്ടവുമില്ലാതെ കാലത്തെ തോൽപ്പിച്ച് അതിജീവിച്ച പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുത നിർമ്മിതിയാണിത്.
ശാസ്ത്രീയമായി നോക്കിയാൽ ആമയുടെ ശരീരഘടന ഏത് അത്യാധുനിക എഞ്ചിനീയറെയും ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്. പലരും വിചാരിക്കുന്നത് ഇവന്റെ പുറംതോട് (Shell) ആപത്ത് വരുമ്പോൾ ഊരിവെച്ച് പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റുന്ന വെറുമൊരു വീടാണെന്നാണ്. എന്നാൽ സത്യത്തിൽ, കാരാപേസ് (Carapace) എന്ന മുകൾഭാഗവും പ്ലാസ്ട്രോൺ (Plastron) എന്ന അടിഭാഗവും ചേർന്നുണ്ടാക്കിയ ഈ കവചം ആമയുടെ നട്ടെല്ല്, വാരിയെല്ലുകൾ, തോൾഭാഗം എന്നിവയുമായി കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി ഒന്നിച്ചുചേർന്ന അസ്ഥികൂടമാണ്. അതിനാൽ പുറംതോട് ഉപേക്ഷിച്ച് പുറത്തിറങ്ങാൻ ഒരു ആമയ്ക്കും കഴിയില്ല. കൂടാതെ, മറ്റ് ഉരഗങ്ങളെപ്പോലെ ആമകൾക്ക് പല്ലുകളില്ല; പകരം പക്ഷികളുടേതുപോലുള്ള കെരാറ്റിൻ നിർമ്മിതമായ മൂർച്ചയേറിയ ചുണ്ടുകളാണ് (Beak) ഉള്ളത്. വെള്ളത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന കടലാമകൾക്ക് പോലും ശ്വസിക്കാൻ മത്സ്യങ്ങളെപ്പോലെ ചെകിളകളില്ല, മറിച്ച് കരയിലെ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ ശ്വാസകോശമാണ് ഉള്ളത്. അതിനാൽ എത്ര ആഴക്കടലിൽ മണിക്കൂറുകളോളം മുങ്ങിക്കിടന്നാലും ശ്വാസമെടുക്കാൻ അവ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് വരണം. എങ്കിലും വെള്ളത്തിനടിയിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ ‘ക്ലോവക്കൽ റെസ്പിറേഷൻ’ (Cloacal respiration) വഴി ജലത്തിൽ നിന്ന് ചെറിയ തോതിൽ ഓക്സിജൻ ആഗിരണം ചെയ്യാനുള്ള അപൂർവ്വ ശേഷി ചില ശുദ്ധജല ആമകൾക്കുണ്ട്.
ആമകളുടെ ലോകത്തെ വൈവിധ്യം അത്യന്തം ആകർഷകമാണ്. കരയിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന കരയാമകൾ (Tortoises) ശക്തമായ കാലുകളും ഉയർന്ന ഡോം ആകൃതിയുള്ള പുറംതോടുമുള്ള സസ്യഭുക്കുകളാണ്. കുളങ്ങളിലും പുഴകളിലും ജീവിക്കുന്ന ശുദ്ധജല ആമകൾക്ക് (Freshwater turtles/Terrapins) നീന്താൻ സഹായിക്കുന്ന വിരലുകൾക്കിടയിലെ ചർമ്മവും പരന്ന തോടുമുണ്ട്. എന്നാൽ സമുദ്രങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന കടലാമകൾക്ക് (Sea turtles) നീന്താൻ സഹായിക്കുന്ന തുഴകൾ പോലുള്ള ‘ഫ്ലിപ്പർ’ (Flipper) കാലുകളാണുള്ളത്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവയിൽ ഏറ്റവും വലിയ കടലാമയായ ലെതർബാക്ക് ടർട്ടിൽ (Dermochelys coriacea) കട്ടിയുള്ള അസ്ഥിത്തോടിന് പകരം വഴക്കമുള്ള ലെതർ പോലെയുള്ള കട്ടിയേറിയ തൊലിയാണ് കൊണ്ടുനടക്കുന്നത്. ഇവയ്ക്ക് 2 മീറ്ററിലധികം നീളവും 500 മുതൽ 700 കിലോഗ്രാം വരെ ഭാരവുമുണ്ടാകും. കരയിലെ ഭീമന്മാരായ ‘ആൽഡാബ്ര ജയന്റ് ടോർട്ടോയ്സ്’ (Aldabrachelys gigantea), ഗാലപ്പഗോസ് ആമകൾ എന്നിവ നൂറ്റമ്പതിലധികം വർഷങ്ങൾ ജീവിച്ച് ദീർഘായുസ്സിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഭൂമിയിലെ ലോക റെക്കോർഡ് സ്വന്തമാക്കിയവരാണ്.
ഇവയുടെ ഭക്ഷണരീതിയും ഇരപിടിത്തവും മറ്റൊരു അത്ഭുതമാണ്. ഗ്രീൻ സീ ടർട്ടിൽ (Chelonia mydas) പ്രധാനമായും കടൽപ്പുല്ലും ആൽഗകളും തിന്ന് ജീവിക്കുന്ന സസ്യാഹാരിയാണെങ്കിൽ, ലെതർബാക്ക് ആമകളുടെ പ്രധാന ഭക്ഷണം ജെല്ലിഫിഷുകളാണ്. തൊണ്ടയ്ക്കുള്ളിലെ കൂർത്ത മുള്ള് പോലുള്ള ഘടനകൾ (Esophageal papillae) വഴുവഴുപ്പുള്ള ജെല്ലിഫിഷുകൾ വഴുതിപ്പോകാതെ വിഴുങ്ങാൻ സഹായിക്കുന്നു. ശുദ്ധജലത്തിൽ വസിക്കുന്ന അല്ലിഗേറ്റർ സ്നാപ്പിംഗ് ടർട്ടിൽ (Macrochelys temminckii) നാവിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ചുവന്ന പുഴുവിനെപ്പോലെയുള്ള ഭാഗം ഇളക്കി മീനുകളെ ആകർഷിച്ച് മിന്നൽവേഗത്തിൽ കടിച്ചെടുക്കുന്ന ഒന്നാന്തരം തന്ത്രശാലിയായ ഇരപിടിയനാണ്.
ഇനി ഇവന്റെ നാവിഗേഷൻ സിസ്റ്റം കേട്ടാൽ ആധുനിക ജിപിഎസ് സാങ്കേതികവിദ്യ വരെ നാണിച്ചുപോകും! ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സമുദ്രങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ സഞ്ചരിച്ചാലും, പ്രജനനകാലത്ത് അമ്മയാമകൾ തങ്ങൾ ജനിച്ച അതേ തീരത്തേക്ക് കൃത്യമായി തിരിച്ചെത്തുന്നത് ഭൂമിയുടെ കാന്തികവലയത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ‘ജിയോമാഗ്നറ്റിക് സെൻസിംഗ്’ (Geomagnetic Imprinting) ശേഷി തലച്ചോറിലുള്ളതുകൊണ്ടാണ്. ആൺ-പെൺ സംഗമത്തിന് ശേഷം രാത്രിയിൽ തീരത്തെത്തി മണലിൽ കുഴിയുണ്ടാക്കി നൂറിലധികം മുട്ടകൾ ഇട്ട് മൂടി അമ്മയാമ കടലിലേക്ക് മടങ്ങും. മുട്ട വിരിയുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനിലയ്ക്കനുസരിച്ച് കുഞ്ഞിന്റെ ലിംഗം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്ന ‘ടെമ്പറേച്ചർ ഡിപ്പെൻഡന്റ് സെക്സ് ഡിറ്റർമിനേഷൻ’ (TSD) ആണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്; മണലിന് ചൂട് കൂടുതലാണെങ്കിൽ പെൺകുഞ്ഞുങ്ങളും തണുപ്പാണെങ്കിൽ ആൺകുഞ്ഞുങ്ങളും വിരിയുന്നു. കാലാവസ്ഥ ചൂടാകുമ്പോൾ ബോയ്സ് കമ്മ്യൂണിറ്റി തന്നെ ഇല്ലാതാകുമോ എന്ന പേടിയിലാണ് ഗവേഷകർ.
മുട്ട വിരിഞ്ഞ് പുറത്തുവരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കടലിലേക്കുള്ള ആദ്യ യാത്ര ഇത്തിരി റിസ്കിയാണ്. രാത്രിയിൽ ചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശവും കടലിന്റെ പ്രകാശപ്രതിഫലനവും നോക്കി ഇത്തിരിപ്പോന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ കടൽ ലക്ഷ്യമാക്കി അതിവേഗം ഇഴയുമ്പോൾ, ആകാശത്ത് നിന്ന് വട്ടമിടുന്ന പക്ഷികളും മണലിലെ ഞണ്ടുകളും ഇവരെ ഇരയാക്കാൻ തക്കം പാർത്തിരിപ്പുണ്ടാകും. ഇതിനെയൊക്കെ വെട്ടിച്ച് അതിജീവിച്ച് നീന്തിക്കയറുന്നവരാണ് ലെതർബാക്ക് (Leatherback) പോലെയുള്ള ഭീമന്മാരായി മാറുന്നത്! അഞ്ഞൂറ് കിലോയിലധികം ഭാരവും രണ്ട് മീറ്ററോളം നീളവുമുള്ള, കട്ടത്തോടിന് പകരം വഴക്കമുള്ള ലെതർ പോലെയുള്ള പുറംതോടുള്ള ഈ വമ്പന്മാർ കടലിലെ സൂപ്പർസ്റ്റാറുകളിലൊന്നാണ്.
കേരളത്തിന്റെ തീരങ്ങളിലും ഒലിവ് റിഡ്ലി (Lepidochelys olivacea) കടലാമകൾ കൂട്ടത്തോടെ മുട്ടയിടാൻ വിരുന്നെത്താറുണ്ട്. കടലിൽ മനുഷ്യൻ തള്ളുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങൾ ജെല്ലിഫിഷാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഭക്ഷിക്കുന്നതും, മത്സ്യബന്ധന വലകളിൽ കുടുങ്ങുന്നതും, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം മൂലം ആൺകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നതും ഇന്ന് ഈ വംശത്തെ വലിയ ഭീഷണിയിലാക്കുന്നുണ്ട്. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി അതിജീവനത്തിന്റെ പാഠങ്ങൾ സ്വന്തം പുറംതോട്ടിൽ ചുമക്കുന്ന ആമകൾ, വേഗത കുറഞ്ഞ പതുക്കന്മാരല്ല; കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിനെ തോൽപ്പിച്ച പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും മഹത്തായ ജൈവവിസ്മയമാണ്.
