നിങ്ങൾ ഒരു അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ പന്ത്രണ്ടാം നിലയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കുന്നത് താഴത്തെ നിലയിലെ തെരുവിലേക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കുമോ? ഗൂഗിൾ മാപ്പ് പോലും തലകുത്തിവീണ് അലറിവിളിക്കുന്ന, ഭൂഗുരുത്വാകർഷണ നിയമങ്ങളെയും സാമ്പ്രദായിക വാസ്തുവിദ്യയെയും വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു വിചിത്ര നഗരമുണ്ട് ഈ ഭൂമിയിൽ—ചൈനയിലെ ‘8D സൈബർപങ്ക് മാജിക് സിറ്റി’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചോങ്ചിങ് (Chongqing).
വിമാനമിറങ്ങി ഒരു ടാക്സിയിൽ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച നിമിഷം തന്നെ എന്റെ സ്മാർട്ട്ഫോണിലെ നാവിഗേഷൻ ആപ്പ് തുടരെത്തുടരെ ദിശ തെറ്റി ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. ജിയോ-ലൊക്കേഷൻ സാറ്റലൈറ്റുകൾ സാധാരണയായി രണ്ട് മാനങ്ങളിലാണ് (2D) ഭൂമിയെ വായിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരേ അക്ഷാംശ-രേഖാംശത്തിൽ തന്നെ ലംബമായി പത്തു തട്ടുകളിലായി റോഡുകളും പാലങ്ങളും വീടുകളും റെയിൽവേ ട്രാക്കുകളും ഒന്നിനു മീതെ ഒന്നായി അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു.
യാങ്സി, ജിയാലിങ് എന്നീ കൂറ്റൻ നദികളുടെ സംഗമസ്ഥാനത്ത്, കുത്തനെയുള്ള മലനിരകളെ കൊത്തിവെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഈ നഗരത്തിലേക്ക് കാലുകുത്തുമ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങൾ മറ്റൊരു നൂറ്റാണ്ടിലെത്തിയതുപോലെ തോന്നും. ഓസ്ട്രിയ രാജ്യത്തോളം വലിപ്പമുള്ള, മൂന്ന് കോടിയിലധികം മനുഷ്യർ വസിക്കുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ മെഗാസിറ്റി. പക്ഷെ ഇതിന്റെ കാതൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് ഇതിന്റെ വെർട്ടിക്കൽ ആർക്കിടെക്ചറിലാണ്. ഇവിടെ തറയേതാണ്, മേൽക്കൂരയേതാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിന് കഴിയില്ല. നിങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ ടെറസ് മറ്റൊരു പ്രധാന റോഡായിരിക്കാം; നിങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിൽ ഒരു ഇരുപത് നില കെട്ടിടത്തിന്റെ ജീവതാളങ്ങൾ തുടിക്കുന്നുണ്ടാകും.
ഹോട്ടലിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ കാഴ്ചകൾക്ക് ആദ്യത്തെ പ്രഹരമേറ്റു. ഞാൻ ലിഫ്റ്റിൽ കയറി താഴത്തെ ഒന്നാം നിലയിലേക്ക് അമർത്തി പുറത്തിറങ്ങിയത് ഒരു പ്രധാന വീഥിയിലേക്കായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെനിന്ന് മറ്റൊരു ബ്ലോക്കിലേക്ക് നടന്ന് അവിടെയുള്ള ഒന്നാം നിലയിലെ ഗേറ്റ് തുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചെന്നുനിന്നത് ഒരു കൊക്കയുടെ വക്കിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം നിലയുടെ മുകളിലായിരുന്നു. കെട്ടിടങ്ങൾ താഴേക്ക് നിർമ്മിക്കുന്ന വിചിത്രമായ കൊളോസിയം പോലുള്ള വാസ്തുവിദ്യ. നഗരത്തിൽ അഞ്ചു നില കെട്ടിടങ്ങളുടെ ടെറസിന് മുകളിലൂടെ സിറ്റി ബസുകൾ പായുന്നു, പെട്രോൾ പമ്പുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, അപ്പുറത്ത് നൂറുകണക്കിനടി ഉയരത്തിൽ രണ്ട് കൂറ്റൻ അംബരചുംബികളെ ബന്ധിപ്പിച്ച് കാൽനടപ്പാലങ്ങൾ ആകാശത്ത് തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
അവിടെനിന്നും ഞാൻ നടന്നുനീങ്ങിയത് ലോകം മുഴുവൻ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അത്ഭുതത്തോടെ കാണുന്ന ലിസിബ (Liziba) ലൈറ്റ് റെയിൽ സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ്. പത്തൊൻപത് നിലകളുള്ള ഒരു വലിയ റെസിഡൻഷ്യൽ കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിൽ ജനങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഇരമ്പലോടെ മോണോറെയിൽ ട്രെയിൻ ആ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ ആറാം നിലയിലേക്ക് അനായാസം തുളച്ചുകയറി പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. ഭിത്തിക്കപ്പുറം കുടുംബങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ തൊട്ടപ്പുറത്തൂടെ ടൺ കണക്കിന് ഭാരമുള്ള ട്രെയിൻ പായുന്നു. ഇതിനു പിന്നിലെ സിവിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിസ്മയം എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു; കെട്ടിടത്തിന്റെ തുണുകളും ട്രെയിൻ ട്രാക്കിന്റെ പില്ലറുകളും പരസ്പരം തൊടാതെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഘടനകളായാണ് ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. പ്രത്യേക സൈലന്റ് റബ്ബർ ടയറുകളും വിപുലമായ വൈബ്രേഷൻ അബ്സോർപ്ഷൻ പാഡുകളും ഉള്ളതിനാൽ അകത്തിരിക്കുന്ന താമസക്കാർക്ക് കേവലം ഒരു വാഷിംഗ് മെഷീൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ ശബ്ദം (ഏകദേശം 60 ഡെസിബെൽ) മാത്രമേ അനുഭവപ്പെടുന്നുള്ളൂ.
യാത്ര തുടർന്ന് ഞാൻ ചെന്നെത്തിയത് ഹുവാങ്ജുവെവാൻ (Huangjuewan) എന്ന ഭീമൻ ഇന്റർചേഞ്ചിലേക്കാണ്. എൻജിനീയറിംഗിന്റെ അത്യുഗ്രൻ നിർമ്മിതിയെന്ന് ഇതിനെ വിളിക്കാം. അഞ്ച് വ്യത്യസ്ത തട്ടുകളിലായി, എട്ട് ദിശകളിലേക്ക് പോകുന്ന പതിനഞ്ച് റാംപുകൾ ഒന്നിച്ചുകൂടി പിണഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ട് നില കെട്ടിടത്തിന്റെ അത്രയും ഉയരത്തിൽ ആകാശത്തുകൂടി റോളർകോസ്റ്റർ പോലെ പായുന്ന പാതകൾ. ഒരു വളവ് തെറ്റിയാൽ അടുത്ത എക്സിറ്റിലെത്താൻ കിലോമീറ്ററുകളോളം യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന ഒരു ചക്രവ്യൂഹം.
സന്ധ്യ മയങ്ങിയതോടെ മലനിരകളിൽ മഞ്ഞും മൂടൽമഞ്ഞും പടർന്നുതുടങ്ങി. അതോടെ ചോങ്ചിങ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ” രൂപത്തിലേക്ക് ഉണർന്നു. മലഞ്ചെരുവിലേക്ക് തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന പരമ്പരാഗത തടി വീടുകളുടെ മാതൃകയിലുള്ള ഹോങ്യാ കേവ് (Hongya Cave) പതിനൊന്ന് തട്ടുകളിലായി സ്വർണ്ണ നിറത്തിലും ചുവപ്പിലും പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങി. ജിയാലിങ് നദിയിലെ ഓളങ്ങളിൽ ആ പ്രതിഫലനങ്ങൾ ആടിയുലയുമ്പോൾ ഹോളിവുഡ് സയൻസ് ഫിക്ഷൻ സിനിമകളിലെ ഭാവി നഗരങ്ങളിലൊന്നിൽ അകപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നും. അല്പം ദൂരെയായി റാഫിൾസ് സിറ്റിയുടെ പടുകൂറ്റൻ സ്കൈസ്ക്രാപ്പറുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ തിരശ്ചീനമായി ഘടിപ്പിച്ച ‘ക്രിസ്റ്റൽ’ സ്കൈബ്രിഡ്ജ് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കണ്ണ് ചിമ്മും.
ഈ വിചിത്രമായ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു തളർന്നപ്പോൾ തണുത്തുറഞ്ഞ കാറ്റിൽ നിന്ന് ഞാൻ അഭയം തേടിയത് ഒരു പഴയ തുരങ്കത്തിലേക്കാണ്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ചോങ്ചിങ് ചൈനയുടെ താൽക്കാലിക തലസ്ഥാനമായിരുന്നു; അന്ന് നിരന്തരമായ ബോംബാക്രമണങ്ങളെ അതിജീവിക്കാൻ മല തുരന്നുണ്ടാക്കിയ ആയിരക്കണക്കിന് എയർ-റെയ്ഡ് ഷെൽട്ടറുകൾ ഇന്ന് തിളങ്ങുന്ന ഭൂഗർഭ റെസ്റ്റോറന്റുകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ ഇരുന്ന് ഞാൻ ചോങ്ചിങ്ങിന്റെ പരമ്പരാഗത ‘മാലാ’ ഹോട്ട്പോട്ട് ഓർഡർ ചെയ്തു. വെണ്ണയും എണ്ണയും വറ്റൽമുളകും സിചുവാൻ പെപ്പർകോണുകളും ചേർത്ത് നടുവിൽ തിളച്ചുമറിയുന്ന സൂപ്പ്. അതിലേക്ക് ഇറച്ചിയും പച്ചക്കറികളും മുക്കിയെടുത്ത് നാവിൽ വെച്ച നിമിഷം, സിചുവാൻ കുരുമുളകിന്റെ ഹൈഡ്രോക്സി-ആൽഫ-സാൻഷൂൾ (hydroxy-alpha-sanshool) എന്ന തന്മാത്ര നാവിന്റെ ഞരമ്പുകളെ കൃത്യമായി 50 ഹെർട്സ് ആവൃത്തിയിൽ വിറപ്പിച്ച് മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ആ എരിവും മരവിപ്പും ചോങ്ചിങ്ങിന്റെ രാത്രിയെ എന്റെ സിരകളിലേക്ക് പകർന്നു തന്നു.
ഭൂപ്രകൃതി തങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തീർത്ത കൂറ്റൻ പർവതങ്ങളെയും കൊക്കകളെയും തകർത്തു കളയാതെ, അതിനെത്തന്നെ തങ്ങളുടെ മേൽക്കൂരയും തറയുമാക്കി മാറ്റിയ മനുഷ്യ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ജീവിക്കുന്ന വിസ്മയമാണ് ചോങ്ചിങ്. ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരിടത്തും ലഭിക്കാത്ത ഈ ലംബമായ യാത്രാനുഭവം നേരിട്ടറിയാൻ ജീവിതത്തിലൊരിക്കലെങ്കിലും ആകാശവും ഭൂമിയും പരസ്പരം വഴിമാറുന്ന ഈ മലയോര നഗരത്തിലേക്ക് ഓരോ യാത്രികനും ഇറങ്ങിത്തിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് ഈ വിസ്മയ നഗരത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരു സഞ്ചാരിക്കും കാര്യങ്ങൾ താരതമ്യേന ലളിതമാണ്. ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന നഗരങ്ങളിൽ നിന്ന് (ഡൽഹി, മുംബൈ, കൊച്ചി, ബാംഗ്ലൂർ) ക്വാലാലംപൂർ, ബാങ്കോക്ക്, സിംഗപ്പൂർ അല്ലെങ്കിൽ വിയറ്റ്നാം വഴി കണക്റ്റിംഗ് ഫ്ലൈറ്റുകൾ വഴി ചോങ്ചിങ് ജിയാങ്ബെയ് അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് (CKG) എത്തിച്ചേരാം. മുൻകൂട്ടി ചൈനീസ് ടൂറിസ്റ്റ് വിസ (L Visa) കരസ്ഥമാക്കുകയും അന്താരാഷ്ട്ര കാർഡുകൾ ലിങ്ക് ചെയ്യാവുന്ന ആലിപേ (Alipay) അല്ലെങ്കിൽ വീചാറ്റ് പേ (WeChat Pay) പോലുള്ള ആപ്പുകൾ ഫോണിൽ സജ്ജമാക്കുകയും ചെയ്താൽ നഗരത്തിലെ ഇടപാടുകൾ വളരെ സുഗമമാകും.
ഒരു യാത്രികനെ സംബന്ധിച്ച് 5 മുതൽ 7 ദിവസം വരെയുള്ള ഒരു പര്യടനത്തിന് ഏകദേശം 80,000 രൂപ മുതൽ 1,20,000 രൂപ വരെയാണ് ശരാശരി ആകെ ചെലവ് വരുന്നത്. ഇതിൽ റിട്ടേൺ ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റുകൾക്ക് 40,000 – 55,000 രൂപയും, വിസ ഫീസായി ഏകദേശം 7,000 – 8,000 രൂപയും വരും. നഗരത്തിനുള്ളിലെ മെട്രോ, ലൈറ്റ് റെയിൽ യാത്രാ സംവിധാനങ്ങൾ അത്യന്തം ചിലവു കുറഞ്ഞതായതുകൊണ്ട് ലോക്കൽ യാത്രയ്ക്കും സാധാരണ ഹോട്ടൽ താമസത്തിനും ഭക്ഷണത്തിനുമായി പ്രതിദിനം 3,500 മുതൽ 5,000 രൂപ വരെ മാത്രമേ വേണ്ടി വരികയുള്ളൂ.
ഈ യാത്ര പകർന്നുതരുന്ന നേട്ടങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. യൂറോപ്പിലോ അമേരിക്കയിലോ ലക്ഷങ്ങൾ മുടക്കി പോയാലും കാണാൻ കഴിയാത്ത അസാധാരണമായ ഫ്യൂച്ചറിസ്റ്റിക് വാസ്തുവിദ്യയും സിവിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗും നേരിൽ കണ്ട് മനസ്സിലാക്കാം എന്നതാണ് പ്രധാന സവിശേഷത. ഒട്ടനവധി കാഴ്ചകൾ സ്വന്തം ക്യാമറയിൽ പകർത്താൻ സാധിക്കുന്നതോടൊപ്പം യുനെസ്കോ പൈതൃക കേന്ദ്രമായ ദാസു റോക്ക് കാർവിങ്സിന്റെ ചരിത്രവും ആധികാരികമായ സിചുവാൻ ഭക്ഷണ സംസ്കാരവും അടുത്തറിയാം. ചുരുക്കത്തിൽ, സാധാരണ വിദേശ യാത്രകളുടെ പതിവ് മാതൃകകളിൽ നിന്ന് മാറി മനുഷ്യന്റെ ഭാവനയ്ക്കും അപ്പുറമുള്ള ഒരു ത്രിമാന ലോകത്ത് ജീവിച്ചു മടങ്ങുന്ന അനുഭവമാണ് ചോങ്ചിങ് ഓരോ സഞ്ചാരിക്കും സമ്മാനിക്കുന്നത്.












