നമ്മുടെയെല്ലാം കുട്ടിക്കാലത്തിന് മഴവില്ലിന്റെ നിറം നൽകിയ ആ കുഞ്ഞു മിഠായിപ്പൊതി ഓർമ്മയുണ്ടോ? നീലയും പച്ചയും ചുവപ്പും മഞ്ഞയും നിറങ്ങളിൽ, ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി അടുക്കിവെച്ച ‘പാർലെ പോപ്പിൻസ്’ (Parle Poppins). ആ പൊതി തുറക്കുമ്പോൾ വരുന്ന മണം പോലെയല്ല, അതിന്റെ ജനനത്തിന് പിന്നിലെ കഥയ്ക്ക് കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും ദീർഘവീക്ഷണത്തിന്റെയും മധുരമുണ്ട്. ഇത് കേവലം ഒരു മിഠായിയുടെ കഥയല്ല, മറിച്ച് വിദേശ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ വിപണി ഭരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഒരു തദ്ദേശീയ ബ്രാൻഡ് എങ്ങനെ ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും പോക്കറ്റിലെ അത്ഭുതമായി മാറി എന്നതിന്റെ പോരാട്ടവീര്യമാണ്.
1950-കളിലെ ഇന്ത്യയെ ഒന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. അന്ന് വിപണിയിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന മിഠായികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും വിദേശത്തുനിന്നും ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നവയോ അല്ലെങ്കിൽ സാധാരണക്കാർക്ക് അപ്രാപ്യമായ വിലയുള്ളവയോ ആയിരുന്നു. മുംബൈയിലെ വിൻലെ പാർലെ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു പഴയ മിഠായി ഫാക്ടറിയിൽ നിന്നാണ് പോപ്പിൻസിൻ്റെ തുടക്കം. 1929-ൽ മോഹൻലാൽ ദയാൽ ചൗഹാൻ എന്ന മനുഷ്യൻ കേവലം പന്ത്രണ്ട് തൊഴിലാളികളുമായി ഒരു ബിസിനസ്സ് ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ജർമ്മൻ മിഠായി നിർമ്മാണ യന്ത്രവും വലിയൊരു സ്വപ്നവും മാത്രമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷുകാർ കൊണ്ടുവരുന്ന വിലകൂടിയ മിഠായികൾ നോക്കി നിൽക്കാനേ സാധാരണ ഇന്ത്യൻ കുട്ടികൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. ആ വിവേചനത്തിന് അന്ത്യം കുറിക്കാൻ മോഹൻലാലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളും തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ‘പാർലെ’ എന്ന ബ്രാൻഡ് ജനിക്കുന്നത്.
മിഠായി എന്നാൽ ഒന്നെങ്കിൽ ഓറഞ്ച് മിഠായി, അല്ലെങ്കിൽ നാരങ്ങ മിഠായി—അങ്ങനെ ഓരോ പായ്ക്കറ്റിലും ഒരേ രുചിയുള്ളവ മാത്രമേ അന്ന് വിപണിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ ഒരു കുട്ടിക്ക് ഒരേസമയം പത്തോളം പഴങ്ങളുടെ രുചി ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാലോ? ആ ചിന്തയാണ് പോപ്പിൻസിന്റെ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്. ഓരോ മിഠായിയും ഓരോ നിറത്തിൽ, ഓരോ രുചിയിൽ! പർപ്പിൾ നിറത്തിൽ മുന്തിരിയുടെ മധുരം, മഞ്ഞയിൽ കൈതച്ചക്കയുടെ പുളിപ്പ്, ചുവപ്പിൽ സ്ട്രോബെറി…
പക്ഷേ, ആ യാത്ര അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ഒരേ ട്യൂബിനുള്ളിൽ പല നിറത്തിലുള്ള, പല രുചിയുള്ള മിഠായികൾ ഉരുകിപ്പോകാതെയും ഒട്ടിപ്പിടിക്കാതെയും സൂക്ഷിക്കുക എന്നത് അന്നത്തെ സാങ്കേതിക സാഹചര്യത്തിൽ വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് മിഠായികൾ കവറുകളിൽ തനിയെ ഇട്ടാണ് വിറ്റിരുന്നത്. എന്നാൽ പോപ്പിൻസിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കിയത് അതിന്റെ പാക്കേജിംഗ് ആയിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ ട്യൂബിനുള്ളിൽ നാണയത്തുട്ടുകൾ പോലെ അടുക്കിവെച്ച ആ രൂപം കുട്ടികൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്ന് തരംഗമായി. ഒരു ട്യൂബ് വാങ്ങിയാൽ അതിൽ നിന്ന് കൂട്ടുകാർക്ക് ഓരോ നിറം വീതം വീതിച്ചു നൽകുന്ന ആ ഒരു ‘സോഷ്യൽ സർക്കിൾ’ വളർത്തിയെടുക്കാൻ പോപ്പിൻസിന് കഴിഞ്ഞു. “എനിക്ക് ചുവപ്പ് മതി, നിനക്ക് പച്ച തരാം” എന്ന ആർപ്പുവിളികൾക്കിടയിൽ പോപ്പിൻസ് വളർന്നു.
എൺപതുകളിലും തൊണ്ണൂറുകളിലും പോപ്പിൻസ് നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി പുതിയ ആധുനിക ബ്രാൻഡുകളുടെ വരവായിരുന്നു. ചോക്ലേറ്റുകളും വിദേശ കാൻഡികളും വിപണി കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഒരു ഫ്രൂട്ട് മിഠായിക്ക് എങ്ങനെ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് പലരും സംശയിച്ചു. എന്നാൽ പാർലെ അവിടെയും തളർന്നില്ല. “രംഗ് ബിരംഗി പോപ്പിൻസ്” (Rang Birangi Poppins) എന്ന പരസ്യവാചകം ഇന്ത്യയുടെ ഓരോ മുക്കിലും മൂലയിലും അലയടിച്ചു. നിറങ്ങൾക്കപ്പുറം അത് നൽകുന്ന വികാരം കുട്ടികൾ മാത്രമല്ല, മുതിർന്നവരും നെഞ്ചേറ്റി. യാത്രകളിലും സിനിമ കാണുമ്പോഴും പോക്കറ്റിൽ കരുതാവുന്ന ഏറ്റവും ലളിതമായ സന്തോഷമായി പോപ്പിൻസ് മാറി. പോപ്പിൻസിന്റെ വില സാധാരണക്കാരന് താങ്ങാവുന്ന വിധത്തിൽ തന്നെ നിലനിർത്തി. ഒരു കുട്ടിക്ക് തന്റെ പോക്കറ്റ് മണി കൊണ്ട് വാങ്ങാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമായി പോപ്പിൻസ് തുടർന്നു. വിദേശ കമ്പനികൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത ആ ‘ഇന്ത്യൻ മാജിക്’ ഓരോ ട്യൂബിനുള്ളിലും പാർലെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു.
കാലം മാറിയപ്പോൾ പാക്കേജിംഗിലും ഡിസൈനിലും മാറ്റങ്ങൾ വന്നുവെങ്കിലും, ആ പഴയ ‘റെയിൻബോ’ അനുഭവം മാറ്റമില്ലാതെ തുടർന്നു. ഇന്ന് പാർലെ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായി മാറുമ്പോഴും പോപ്പിൻസിന് അവരുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്. പാർലെ-ജി ബിസ്ക്കറ്റ് ലോകം കീഴടക്കിയപ്പോൾ, പോപ്പിൻസ് ഓരോ ഇന്ത്യൻ ബാല്യത്തിന്റെയും നിറമുള്ള ഓർമ്മയായി നിലകൊണ്ടു.
