ഉത്തർപ്രദേശിലെ മഥുരയിൽ, യമുനാനദിയുടെ തീരത്തുള്ള വൃന്ദാവനമെന്ന പുണ്യഭൂമിയിൽ പ്രകൃതിയും ആത്മീയതയും ഒത്തുചേരുന്ന അതിഗൂഢമായ ഒരു നിഗൂഢവനമുണ്ട് – ‘നിധിവൻ’. ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെയും രാധയുടെയും ദിവ്യപ്രണയത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങൾ ഇന്നും തുടിക്കുന്ന ഈ വനം കേവലം ഒരു വൃക്ഷക്കൂട്ടമല്ല, മറിച്ച് ഭക്തകോടികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഭക്തിയുടെ ഒരായിരം മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിടുന്ന പവിത്രമായ ഒരിടമാണ്. അറിവിനും യുക്തിക്കും അപ്പുറം നിൽക്കുന്ന അത്ഭുതങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വനത്തിനുള്ളിലെ ഓരോ തുളസി ചെടികളും ഗോപികമാരാണെന്നാണ് ഭക്തജനവിശ്വാസം. വിചിത്രമായ രീതിയിൽ താഴ്ന്നു പടർന്ന് നിൽക്കുന്നതും പരസ്പരം കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നതുമായ ഇവിടുത്തെ മരങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, അവ രാസലീലയിൽ മുഴുകിയ ഗോപികമാരെപ്പോലെ നമുക്ക് തോന്നും.
സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നിധിവനത്തിന്റെ കവാടങ്ങൾ അടയ്ക്കപ്പെടും. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും രാധയും തങ്ങളുടെ സഖിമാരോടൊപ്പം ഇവിടെ രാസലീലയാടാൻ എത്തുന്നുവെന്നാണ് വിശ്വാസം. അതിനാൽ തന്നെ, സന്ധ്യമയങ്ങിയാൽ പക്ഷികളോ മൃഗങ്ങളോ പോലും ഈ വനത്തിനുള്ളിൽ തങ്ങാറില്ല. മനുഷ്യനേത്രങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ആ ദിവ്യനൃത്തത്തിന് തടസ്സമാകാതിരിക്കാൻ പുരോഹിതന്മാർ പോലും പുറത്തുകടക്കുന്നു. വനത്തിനുള്ളിലെ ‘രംഗ് മഹൽ’ എന്ന ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഓരോ ദിവസവും ഭഗവാന് വിശ്രമിക്കാനായി കട്ടിലും വെള്ളവും മധുരപലഹാരങ്ങളും ഒരുക്കിവെക്കാറുണ്ട്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നട തുറക്കുമ്പോൾ ഈ നിവേദ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചതായും ശയ്യകൾ മാറിയതായും കാണപ്പെടുന്നത് ഇവിടുത്തെ ഭക്തിസാന്ദ്രമായ നിഗൂഢതയുടെ ആഴം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.
നിത്യപ്രണയത്തിന്റെയും സമർപ്പണത്തിന്റെയും പ്രതീകമായ നിധിവനത്തിൽ എത്തുന്ന ഏതൊരു തീർത്ഥാടകനും ആ പുണ്യഭൂമിയിലെ മണ്ണിൽ തൊട്ടുതൊഴുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്നത് മനസ്സിനെ പൊതിയുന്ന ശാന്തിയാണ്. ഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിലെ കവികളും സംഗീതജ്ഞരും തങ്ങളുടെ കൃതികളിൽ പാടിപ്പുകഴ്ത്തിയ ആ ദിവ്യചൈതന്യം ഇന്നും അവിടെ അദൃശ്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു. യുക്തിവാദികൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇതിനെ കേവലമൊരു കഥയായി തള്ളിക്കളയാം, എന്നാൽ വിശ്വാസികൾക്ക് ഇത് ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തർക്കായി കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരനുഭവമാണ്. വൃന്ദാവനത്തിലെ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന പുല്ലാങ്കുഴൽ നാദം ഇന്നും ഈ വനത്തിനുള്ളിൽ അലയടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഭക്തമനസ്സുകൾക്ക് നിധിവൻ ഒരൊറ്റ സത്യം മാത്രമേ പറഞ്ഞുതരുന്നുള്ളൂ – ഈശ്വരൻ സ്നേഹമാണ്, ആ സ്നേഹം എന്നും അനശ്വരമാണ്.
