രാത്രിയിൽ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കോടിക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങളാണ് തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം എണ്ണമറ്റ വെളിച്ചം പുറത്തുവരുന്നുണ്ടായിട്ടും ബഹിരാകാശം എന്തുകൊണ്ടാണ് കറുത്തിരുണ്ട് കാണപ്പെടുന്നത് എന്ന് എന്നെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ പകൽ പോലെ വെളിച്ചമുള്ളതാകേണ്ടതല്ലേ? നൂറ്റാണ്ടുകളായി ശാസ്ത്രജ്ഞരെയും പ്രപഞ്ച നിരീക്ഷകരെയും കുഴപ്പിച്ച ഈ ചോദ്യത്തിന് പിന്നിൽ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ചില ശാസ്ത്രസത്യങ്ങളുണ്ട്. ‘ഓൾബേഴ്സ് പാരഡോക്സ്’ (Olbers’ Paradox) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ ചുരുളഴിയുന്നത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വലിപ്പവും പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയും മനസിലാക്കുമ്പോഴാണ്.
ആദ്യത്തെ പ്രധാന കാരണം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വയസ്സും അതിരുകളുമാണ്. പ്രപഞ്ചം അനന്തമല്ല, മറിച്ച് ഏകദേശം 13.8 ശതകോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഉണ്ടായതാണെന്നാണ് നാസ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ബഹിരാകാശ ഏജൻസികൾ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത്. പ്രകാശത്തിന് സഞ്ചരിക്കാൻ ഒരു നിശ്ചിത വേഗതയുണ്ട് (സെക്കൻഡിൽ ഏകദേശം 3 ലക്ഷം കിലോമീറ്റർ). അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വളരെ അകലെയുള്ള കോടിക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വെളിച്ചം ഇതുവരെ ഭൂമിയിലേക്കോ നമ്മുടെ കണ്ണുകളിലേക്കോ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ല. ഇനിയും യാത്ര ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ പ്രകാശരശ്മികൾ എത്താത്തിടത്തോളം ആ ഭാഗങ്ങളെല്ലാം നമുക്ക് ഇരുണ്ടതായി തന്നെ അനുഭവപ്പെടും.
രണ്ടാമത്തെയും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ കാരണം പ്രപഞ്ചം നിരന്തരം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. എഡ്വിൻ ഹബിൾ കണ്ടെത്തിയ ഈ തത്ത്വമനുസരിച്ച്, നക്ഷത്രങ്ങളും ഗാലക്സികളും പരസ്പരം അകന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇങ്ങനെ അതിവേഗം അകന്നുപോകുമ്പോൾ അവയിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശ തരംഗങ്ങളുടെ നീളം കൂടുകയും അവ മനുഷ്യനേത്രങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ഇൻഫ്രാറെഡ് അല്ലെങ്കിൽ മൈക്രോവേവ് തരംഗങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു (Redshift). പ്രകാശം അവിടെയുണ്ടെങ്കിലും നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അത് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല. കൂടാതെ, ഭൂമിയിലുള്ളതുപോലെ പ്രകാശത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ച് ചുറ്റും പരത്താൻ ബഹിരാകാശത്ത് അന്തരീക്ഷമോ വായുവോ ഇല്ല എന്നതും ഇതിന് കാരണമാകുന്നു.
