ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും നമ്മൾ അസ്വസ്ഥരാകാറുണ്ട്. സഹപ്രവർത്തകർക്ക് പ്രമോഷൻ കിട്ടുമ്പോഴോ, മറ്റുള്ളവർ നമ്മളെക്കാൾ ഉയരത്തിൽ എത്തുമ്പോഴോ ഉള്ളിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന അസൂയയും നിരാശയും സ്വാഭാവികമാണ്. ഈ വിഷയം ഒരാൾ മഹർഷിയോട് ചോദിച്ചു: “ജൂനിയർമാർക്ക് സ്ഥാനക്കയറ്റം ലഭിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകുന്നു. ‘ഞാൻ ആര്?’ എന്ന അന്വേഷണം ഇതിന് പരിഹാരമാകുമോ?”
മഹർഷിയുടെ മറുപടി ലളിതവും എന്നാൽ അഗാധവുമായിരുന്നു: “അതെ, തീർച്ചയായും.”
നമ്മളാണ് എല്ലാം ചെയ്യുന്നതെന്ന ‘അഹംഭാവം’ ആണ് എല്ലാ ദുഃഖങ്ങൾക്കും കാരണം. ക്ഷേത്ര ഗോപുരങ്ങളിലെ പാവകൾ ഗോപുരം താങ്ങുന്നത് തങ്ങളാണെന്ന് വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് നമ്മൾ ജീവിതഭാരം ചുമലിലേറ്റുന്നത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഒരു ഉന്നത ശക്തിയാണ്.
മഹർഷി ഒരു കഥ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. പത്തുപേർ പുഴ കടന്നു. അപ്പുറത്തെത്തിയപ്പോൾ ഓരോരുത്തരും മറ്റുള്ള ഒൻപതുപേരെ എണ്ണി, പത്താമനെ കാണാനില്ലെന്ന് കരുതി കരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് ഒരു വഴിപോക്കൻ വന്ന് ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ അടി കൊടുത്ത് എണ്ണാൻ പറഞ്ഞത്. അപ്പോൾ അവർക്ക് മനസ്സിലായി താൻ എണ്ണാൻ വിട്ടുപോയ പത്താമൻ താൻ തന്നെയാണെന്ന്. അതുപോലെ, നമ്മൾ ലോകത്തെ മുഴുവൻ നിരീക്ഷിക്കുന്നു, എന്നാൽ നമ്മളെത്തന്നെ (സ്വയം) അറിയാൻ മറന്നുപോകുന്നു.
കഴുത്തിൽ മാലയിട്ടിട്ട് അത് എവിടെയെന്നന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്ന സ്ത്രീയെപ്പോലെയാണ് മനുഷ്യൻ. മാല അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്, പക്ഷേ അവൾ അതറിഞ്ഞില്ല. അതുപോലെ ആനന്ദം പുറത്തല്ല, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയുണ്ട്. അത് പുതുതായി നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, പകരം ഉള്ളിലുള്ളതിനെ മറച്ചിരിക്കുന്ന അജ്ഞാനത്തെ നീക്കം ചെയ്താൽ മാത്രം മതി.
നമ്മൾ ഉറക്കത്തിൽ ഏറ്റവും സമാധാനമായിരിക്കുന്നു. അവിടെ ലോകമില്ല, അഹങ്കാരമില്ല, പ്രശ്നങ്ങളില്ല. ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ ‘ഞാൻ’ എന്ന ഭാവം വരുന്നു, അതോടൊപ്പം പ്രശ്നങ്ങളും. ഈ ‘ഞാൻ’ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത് എന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വഴി.
മറ്റുള്ളവരുടെ വളർച്ചയിൽ അസൂയപ്പെടാതെ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ശാന്തിയെ കണ്ടെത്താനാണ് രമണമഹർഷി ഉപദേശിക്കുന്നത്. ജീവിതം ഒരു കളിമൺ പാവയെപ്പോലെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഗോപുരത്തിലെ ശില്പത്തെപ്പോലെയോ ആണ്. ഭാരം ചുമക്കുന്നത് നമ്മളല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്നു
Discussion about this post