തോക്കുകളോ ചോരയോ അട്ടഹാസങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, വെറുമൊരു ക്ലോക്കിലെ സെക്കൻഡ് സൂചിക്ക് നിങ്ങളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടാൻ കഴിയുമോ? മലയാള സിനിമയുടെ വ്യാകരണത്തെ മാറ്റിയെഴുതിയ ‘ട്രാഫിക്’ എന്ന മാസ്റ്റർപീസ് സംഭവിച്ചിട്ട് ഒന്നരപ്പതിറ്റാണ്ട് പിന്നിടുന്നു.
സാധാരണ സിനിമകളിൽ നായകന് മുന്നിൽ പ്രതികാരം ചോദിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു മാംസനിബദ്ധനായ വില്ലനുണ്ടാകും. എന്നാൽ രാജേഷ് പിള്ള ഒരുക്കിയ ഈ ചിത്രത്തിൽ അങ്ങനെ ഒരാളില്ല. ഇവിടെ വില്ലന് കണ്ണുകളോ ശരീരമോ ഇല്ല; ആ വില്ലന്റെ പേര് ‘സമയം’ എന്നാണ്! റോഡിലെ വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്ന ട്രാഫിക്കും, മനുഷ്യന്റെ സ്വാർത്ഥതയും, ഭയവും കൂടി ചേരുമ്പോൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചല്ലാതെ ആർക്കും ആ യാത്ര കണ്ടുതീർക്കാൻ കഴിയില്ല.
കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് പാലക്കാട്ടേക്ക് 130-ലധികം കിലോമീറ്റർ. സാധാരണ ഗതിയിൽ നാല് മണിക്കൂറിലധികം വേണം. എന്നാൽ അവിടെ പാലക്കാട്ട് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവനറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; മറുപുറത്ത്, മസ്തിഷ്ക മരണം സംഭവിച്ച റെയ്ഹാൻ (വിനീത് ശ്രീനിവാസൻ) എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്റെ തുടിക്കുന്ന ഹൃദയവും. ആ ഹൃദയവുമായി ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഇവർക്ക് മുന്നിലുള്ളത് വെറും രണ്ടു മണിക്കൂർ മാത്രം!
ഒരു കാർ, മൂന്ന് അപരിചിതരായ മനുഷ്യർ—തെറ്റുകൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ സ്റ്റിയറിങ് പിടിച്ച ട്രാഫിക് കോൺസ്റ്റബിൾ സുദേവൻ (ശ്രീനിവാസൻ), ഉള്ളിലെ സ്വകാര്യ കുറ്റബോധങ്ങളുമായി ഒപ്പം ചേർന്ന സർജൻ ഡോ. ആബേൽ തച്ചിൽ (കുഞ്ചാക്കോ ബോബൻ), ഉറ്റ സുഹൃത്തിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത വിയോഗവേദന നെഞ്ചിലൊതുക്കി ആ ഹൃദയവുമായി ഇരിക്കുന്ന രാജീവ് (ആസിഫ് അലി). മുന്നിലോ, ചുവപ്പു തെളിയുന്ന ട്രാഫിക് സിഗ്നലുകളും പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥയും. നഗരത്തിലെ ഓരോ കിലോമീറ്ററും പിന്നിടുമ്പോൾ പ്രേക്ഷകനും അറിയാതെ ആ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചുപോവുകയായിരുന്നു.
2011-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഈ ഒറ്റ ചിത്രം മലയാള സിനിമയെ അതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ‘ന്യൂജെൻ’ തരംഗത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ബോബി-സഞ്ജയ് ടീമിന്റെ ഇഴയടുപ്പമുള്ള തിരക്കഥയും ഗോപി സുന്ദറിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പേറ്റുന്ന പശ്ചാത്തല സംഗീതവും ചേർന്ന് വെള്ളിത്തിരയിൽ പണിതുയർത്തിയത് മലയാളത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ഹൈപ്പർലിങ്ക് ക്ലാസിക്കാണ്.
ഒടുവിൽ ചുവപ്പ് സിഗ്നലുകൾ ഒന്നൊന്നായി പച്ചയായി മാറുമ്പോൾ, അന്യരായ മനുഷ്യർ ഒരൊറ്റ ജീവനായി കൈകോർക്കുമ്പോൾ സിനിമ നൽകുന്ന ഒരു തിരിച്ചറിവുണ്ട്: നന്മയെന്നത് വെറുമൊരു വാക്കല്ല, നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനുവേണ്ടി എടുക്കുന്ന ഏറ്റവും ധീരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്.
