ഒരു സിനിമയിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ബ്ലർ ആയിപ്പോയ ആ മുഖം നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ക്രെഡിറ്റ്സ് റോൾ ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു പേരുപോലുമില്ലാതെ ‘കൂട്ടുകാരൻ 1’ എന്നോ ‘പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിൾ’ എന്നോ മാത്രം എഴുതിക്കാണിച്ച ഒരാൾ മലയാള സിനിമയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് നടന്നു കയറിയ കഥയാണിത്.
1995-ൽ ‘മഴവിൽക്കൂടാരം’ എന്ന ചിത്രത്തിൽ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന ആ ഇരുപത്തിനാലുകാരന് സിനിമയോട് ഭ്രാന്തമായ പ്രണയമായിരുന്നു. പക്ഷേ, വെള്ളിത്തിര അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും ആർക്കും കൈകൊടുക്കാറില്ലല്ലോ. തുടർച്ചയായി 25-ലധികം സിനിമകൾ… ഒന്നിലും സ്വന്തമായി ഒരു പേരില്ലാത്ത വേഷങ്ങൾ. ഡയലോഗുകൾ പോയിട്ട് ഒരു ഫ്രെയിമിൽ തല കാണിക്കാൻ മണിക്കൂറുകളോളം സെറ്റിൽ കാത്തുനിന്ന നാളുകൾ. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ പറയാൻ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരില്ലാതെ, ലൊക്കേഷനുകളിൽ നിന്ന് ലൊക്കേഷനുകളിലേക്ക് അലഞ്ഞ നീണ്ട പതിനഞ്ചു വർഷങ്ങൾ.
2010-ൽ ‘കോക്ക്ടെയിൽ’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ആനന്ദ് എന്ന ചെറിയ കഥാപാത്രമാണ് ജോജുവിന് ആദ്യമായി ഒരു മേൽവിലാസം നൽകിയത്. പിന്നീട് ‘ഹോട്ടൽ കാലിഫോർണിയ’യും ‘ലുക്കാ ചുപ്പി’യും വഴി പതിയെ മലയാളികൾ ആ മുഖം ഓർത്തുതുടങ്ങി. ‘ആക്ഷൻ ഹീറോ ബിജു’വിലെ സി.ഐ മിനിമോൻ എന്ന കഥാപാത്രമായി വന്ന് സ്ക്രീനിൽ കരഞ്ഞുതളർന്ന ജോജുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ പ്രേക്ഷകർ ഒന്നടങ്കം പറഞ്ഞു: “ഇയാൾ വെറുമൊരു നടനല്ല.”
എന്നാൽ ചരിത്രം തിരുത്തിക്കുറിക്കപ്പെട്ടത് 2018-ലായിരുന്നു. ‘ജോസഫ്’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ റിട്ടയർഡ് പോലീസുകാരനായി, ഉള്ളിൽ കനലെരിയുന്ന കണ്ണുകളോടെ ജോജു സ്ക്രീൻ കീഴടക്കി. ഒടുവിൽ അതേ ചിത്രത്തിലൂടെ മികച്ച സ്വഭാവനടനുള്ള കേരള സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര അവാർഡും ദേശീയ ചലച്ചിത്ര അവാർഡിലെ പ്രത്യേക പരാമർശവും ആ കരങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.
പിന്നീട് കണ്ടത് ചരിത്രം. ‘നായാട്ട്’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ മണിയൻ എന്ന കഥാപാത്രമായി അദ്ദേഹം ജീവിച്ചുകാണിച്ചപ്പോൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി സംസ്ഥാന അവാർഡ് ജോജുവിനെ തേടിയെത്തി. പിന്നീട് ‘ഇരട്ട’യിലെ ഇരട്ടവേഷങ്ങൾ, തമിഴിൽ കമൽഹാസനും ധനുഷിനുമൊപ്പമുള്ള തകർപ്പൻ പ്രകടനങ്ങൾ, ‘പണി’ എന്ന ആക്ഷൻ ത്രില്ലറിലൂടെയുള്ള സംവിധായകന്റെ കുപ്പായം—ഒരു നടന് സിനിമയിൽ എത്തിപ്പിടിക്കാവുന്നതിന്റെ കൊടുമുടിയിലേക്ക് അദ്ദേഹം വളർന്നു.
ഒരു ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടുമില്ലാതെ, ഗോഡ്ഫാദർമാരില്ലാതെ, ഫ്രെയിമിന്റെ ഏതൊക്കെയോ അരികുകളിൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടു നിന്ന ഒരാൾ സിനിമയുടെ മുഴുവൻ ഭാരവും തന്റെ തോളിലേറ്റുന്ന ‘കട്ട നായകനാ’യി മാറിയ മാജിക്. സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വാശിയോടെ കാത്തിരുന്നാൽ കാലം നമ്മളെ ചേർത്തുപിടിക്കും എന്നതിന് ജോജു ജോർജിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഉദാഹരണം മലയാള സിനിമയിൽ വേറെയുണ്ടോ?
