കൈകൾ കൂപ്പി, തല ചെറുതായി താഴ്ത്തി, കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടച്ചുപിടിച്ചുള്ള പ്രാർത്ഥന ഏത് മതത്തിലും സംസ്‌കാരത്തിലും നമ്മൾ കാണുന്ന ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായ കാഴ്ചയാണ്. ചെറുപ്പത്തിൽ മുതിർന്നവർ പഠിപ്പിച്ചുതന്ന ഒരു ശീലം എന്നതിലുപരി, പ്രാർത്ഥനാ വേളയിൽ മനുഷ്യർ അറിയാതെ തന്നെ കണ്ണുകൾ അടച്ചുപോകുന്നതിന് പിന്നിൽ ആഴത്തിലുള്ള മാനസിക, ആത്മീയ, ശാസ്ത്രീയ കാരണങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ബാഹ്യലോകത്തിൽ നിന്ന് താത്കാലികമായി വേർപെട്ട് സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക് മനസ്സിനെ തിരിച്ചുവിടാനുള്ള മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ പ്രതികരണമാണിത്.
നമ്മുടെ തലച്ചോറിലേക്ക് എത്തുന്ന വിവരങ്ങളിൽ 80 ശതമാനത്തോളവും കാഴ്ചകളിലൂടെയാണ് ലഭ്യമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തുറന്ന കണ്ണുകളോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകളും വെളിച്ചവും ചലനങ്ങളും നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെ എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചുവിടും. എന്നാൽ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്ന നിമിഷം തലച്ചോറിലേക്കുള്ള ബാഹ്യ ദൃശ്യങ്ങളുടെ പ്രവാഹം നിൽക്കുകയും, ഇത് ഏകാഗ്രത വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പൂർണ്ണമായ ശ്രദ്ധയോടും ആത്മാർത്ഥതയോടും കൂടി ദൈവത്തോടോ സ്വന്തം മനസ്സിനോടോ സംസാരിക്കാൻ ഈ അവസ്ഥ മനുഷ്യനെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നു.
ആത്മീയ തലത്തിൽ നോക്കിയാൽ, കണ്ണടച്ചുള്ള പ്രാർത്ഥന എന്നത് ഭൗതിക ലോകത്തെ മറന്ന് ആന്തരിക സത്യങ്ങളെയും ദൈവീക സാന്നിധ്യത്തെയും ദർശിക്കാനുള്ള വഴിയാണ്. പുറമെയുള്ള കാഴ്ചകൾക്ക് അപ്പുറം മനസ്സിലെ വികാരങ്ങളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും ദൈവത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുവെക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രീയമായി പറയുമ്പോൾ, കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുമ്പോൾ തലച്ചോറിൽ ‘ആൽഫ തരംഗങ്ങൾ’ (Alpha Waves) ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ഇത് ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും പെട്ടെന്ന് ശാന്തതയും ആശ്വാസവും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭയം, ഉത്കണ്ഠ, സങ്കടം എന്നിവ അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴൊക്കെ ആശ്വാസത്തിനായി മനുഷ്യൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്.
